١٧٧٠/ ٢. از او، از عثمان بن عيسى، از اسحاق بن عمّاد و غير او، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه فرمود: «به نماز و روزه ايشان فريفته مشويد؛ زيرا كه مرد بسا است كه به نماز و روزه حريص شده، به مرتبه‌اى كه اگر آن را ترك كند، غمگين مى‌شود و مى‌رمد، وليكن ايشان را آزمايش كنيد، در نزد راستى در خبر و اداى امانت».

١٧٧١/ ٣. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از سهل بن زياد، از ابن‌ابى‌نجران، از مثنّى حنّاط، از محمد بن مسلم، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: «هر كه زبانش راست گويد، عملش پاكيزه باشد».

١٧٧٢/ ٤. محمد بن يحيى، از محمد بن حسين، از موسى بن سعدان، از عبداللَّه بن قاسم، از عمرو بن ابى‌المقدام روايت كرده است كه گفت: در اوّل مرتبه‌اى كه بر امام محمد باقر عليه السلام داخل شدم به من فرمود كه: «راستگويى را پيش از حديث بياموزيد».

١٧٧٣/ ٥. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از حسن بن محبوب، از ابوكهمس روايت كرده است كه گفت: به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه:

عبداللَّه بن ابى‌يعفور تو را سلام مى‌رساند. فرمود: «و سلام بر او و بر تو باد. هرگاه به نزد عبداللَّه بيايى، سلام مرا به او برسان و به او بگو كه: جعفر بن محمد به تو مى‌گويد كه: نظر كن به آن‌چه على عليه السلام به آن رسيد در نزد رسول خدا صلى الله عليه و آله، و از آن دست برمدار؛ زيرا كه على عليه السلام نرسيد به آن‌چه رسيد در نزد رسول خدا صلى الله عليه و آله، مگر به راستى خبر و اداى امانت».

١٧٧٤/ ٦. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن‌ابى‌عمير، از ابواسماعيل بصرى، از فضيل بن يسار روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه: «اى فضيل! به درستى كه راستگو، اوّل كسى كه او را تصديق مى‌كند، خداى عز و جل است كه مى‌داند كه او راستگو است، و نفس او را تصديق مى‌كند و مى‌داند كه او راستگو است».

١٧٧٥/ ٧. ابن‌ابى‌عمير، از منصور بن حازم، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «اسماعيل ناميده نشد به صادق‌الوعد- يعنى راست‌وعده-، مگر از براى آنكه با كسى وعده كرد در جايى، و يك سال او را انتظار كشيد؛ پس خداى عز و جل او را صادق‌الوعد ناميد. بعد از آن، آن مرد به نزد اسماعيل آمد. اسماعيل به او گفت كه: در عرض اين مدّت پيوسته‌