ابْرهيمَ وَمُوسى‌ وَعيسى‌ أَنْ أَقيمُوا الدّينَ وَلا تَتَفَرَّقُوا فيهِ كَبُرَ عَلَى الْمُشْرِكينَ ماتَدْعُوهُمْ الَيْهِ اللّهُ يَجْتَبى‌ الَيْهِ مَنْ يَشآءُ وَيَهْدى‌ الَيْهِ مَنْ يُنيبَ»[١]؛ پس پيغمبران را به سوى قوم ايشان مبعوث گردانيد، با تكليف به شهادت دادن به اينكه خدايى نيست، مگر خدا، و اقرار كردن به آنچه آن پيغمبر از نزد خدا آورده بود؛ پس هر كه ايمان آورد و اعتقاد كرد از روى اخلاص، و بر اين اعتقاد مرد، خدا به همين او را داخل بهشت گردانيد. و علّت اين، آن است كه خدا بر بندگان خويش ستم نمى‌كند. و بيانش آن است كه خدا چنان نبُوَد كه بنده را عذاب كند، تا آنكه بر آن جناب غلظت و شدّت مى‌كرد در كشتن و ساير معصيت‌ها، كه خدا بر خود واجب گردانيده به سبب آنها آتش دوزخ را، براى كسى كه به آنها عمل كند، و بر خود لازم ساخته كه فاعل آنها را به جهنّم برد؛ پس در هنگامى كه هر پيغمبرى را اجابت و اطاعت نمود، هر كه او را اجابت كرد از قومش از مؤمنان، از براى هر پيغمبرى از پيغمبران، شرعت و منهاجى قرار داد- و شرعت و منهاج، راه و رويه است‌[٢]-. و خداى- تعالى- به محمد صلى الله عليه و آله فرمود: «إِنَّا أَوْحَيْنا إِلَيْكَ كَما أَوْحَيْنا إِلى‌ نُوحٍ وَ النَّبِيِّينَ مِنْ بَعْدِهِ»[٣]؛ يعنى: «به درستى كه ما وحى‌كرديم به سوى تو، چنانچه وحى كرديم به سوى نوح و پيغمبران بعد از او». و هر پيغمبرى را به عمل كردن به راه و رويّه‌اى امر فرمود، و از جمله راه و رويّه‌اى كه خداى عز و جل موسى عليه السلام را به آنها امر فرموده بود، آن بود كه شنبه‌دارى را كه تعظيم روز شنبه است- بر بنى‌اسرائيل قرار داد. و تعظيم شنبه آن بود كه در آن عبادت كنند و مشغول كارى نشوند و شكار ماهى نكنند؛ پس امر چنان بود كه هر كس تعظيم شنبه مى‌نمود، و حلال نمى‌دانست كه آنچه را كه از آن ممنوع بود به جا آورد از ترس خدا، خدا او را در بهشت داخل مى فرمود، و هر كه استخفاف به حقّ شنبه مى‌كرد، و حلال مى‌شمرد آنچه را كه خدا بر او حرام گردانيده بود- از عملى كه خدا او را در آن روز، از

[١]. شورا، ١٣. براى شما از دين، همان را تشريع كرد كه به نوح توصيه كرده بود. و آنچه را كه بر تو وحى كرديم وآنچه‌را كه به ابراهيم و موسى و عيسى توصيه كرديم، اين بود كه دين را بر پا داريد و در آن متفرق نشويد. بر مشركان گران است آنچه كه ايشان را به سويش مى‌خوانى. خداوند هر كس را بخواهد به سوى خود مى‌كشد، و هر كس را كه به او باز گردد به سوى خود ره مى‌نمايد.( مترجم)

[٢]. و مراد از راه، شريعت است كه به كتاب معلوم شود. و رويّه، چيزى است كه از حديث و طريق مفهوم گردد.( مترجم)

[٣]. نساء، ١٦٣.