خدمت امام موسى‌كاظم عليه السلام نوشت و به من داد كه به آن حضرت برسانم، و در آن نامه حضرت را از گناهان كبيره سؤال كرده بود كه شماره آنها چند است و آنها چيست؟ حضرت در جواب نوشت كه: «از گناهان كبيره سؤال كرده بودى. هر كه اجتناب كند از آن‌چه خدا بر كردن آن وعده آتش فرموده، گناهان ديگر او را بيامرزد و از آن عفو فرمايد، هرگاه آن گناه‌كار، مؤمن باشد. و هفت گناهى كه البتّه باعث و موجب دخول جهنّم‌اند، كشتن نفس محرّم است كه كسى به ناحق كسى را بكشد، و عقوق پدر و مادر، و خوردن ربا، و اعرابى شدن بعد از هجرت‌[١]، و فحش گفتن به زن عفيفه (يعنى نسبت زنا به او دادن)، و خوردن مال يتيم (يعنى تصرّف در مال طفل بى‌پدر به غير وجه شرعى)، و گريختن از جنگ واجب» (بيرون رفتن از لشكرى كه به جهاد دشمنان دين رفته باشند).

٢٤٤٤/ ٣. على بن ابراهيم، از محمد بن عيسى، از يونس، از عبداللَّه بن مسكان، از محمد بن مسلم، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه گفت: شنيدم از آن حضرت كه مى‌فرمود: «گناهان كبيره هفت است: كشتن مؤمن از روى عمد و قصد، و فحش گفتن به زن عفيفه، و گريختن از ميان مجاهدين، و اعرابى و باديه‌نشين شدن بعد از هجرت، و خوردن مال يتيم از روى ستم، و خوردن ربا بعد از حجّت روشن بر حرمت آن، و هر چه خدا آتش دوزخ را بر كردن آن واجب گردانيده باشد».

٢٤٤٥/ ٤. يونس، از عبداللَّه بن سنان روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى‌فرمود: «به درستى كه از جمله گناهان كبيره، عقوق پدر و مادر است، و نوميدى از رحمت خدا، و ايمن بودن از مكر خدا» (يعنى جزاى مكر و آن‌چه در ظاهر به مكر مى‌ماند).

٢٤٤٦/ ٥. و روايت شده است كه: «بزرگ‌ترين گناهان كبيره، شرك به خدا است».[٢]

٢٤٤٧/ ٦. يونس، از حمّاد، از نعمان رازى روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى‌فرمود: «هر كه زنا كند، از ايمان بيرون مى‌رود. و هر كه شراب‌

[١]. و در نهايه‌[ از ابن اثير] مذكور است كه تعرّب بعد از هجرت، آن است كه بازگردد به سوى باديه و با اعراب وباديه‌نشينان بماند، بعد از آنكه هجرت نموده و مهاجر گرديده. و پيشتر بنا چنين بود كه هر كه بعد از هجرت به جاى خود برمى‌گشت، او را چون مرتد حساب مى‌كردند.( مترجم)

[٢]. و من مى‌گويم كه: همه اعتقادات فاسده كه مخلّ به ايمان باشد، در آن داخل است.( مترجم)