و حضرت فرمود كه: «پيغمبر صلى الله عليه و آله نفس خويش را الزام كرد كه صبر كند؛ پس ايشان از حد درگذشتند، و خداى- تبارك و تعالى- را به بدى ذكر كردند و آن جناب را تكذيب نمودند.

پيغمبر فرمود كه: در باب خود و كسان خود و عِرض خود صبر كردم، و مرا صبرى بر ذكر خداى خويش نيست كه او را به بدى ياد كنند؛ پس خداى عز و جل اين آيه را فرو فرستاد كه: «وَ لَقَدْ خَلَقْنَا السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ وَ ما بَيْنَهُما فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ وَ ما مَسَّنا مِنْ لُغُوبٍ* فَاصْبِرْ عَلى‌ ما يَقُولُونَ»[١]؛ يعنى: «و هر آينه به حقيقت كه آفريديم آسمان‌ها و زمين و آن‌چه را كه در ميان آنها و اين است، در مقدار شش روز كه از يكشنبه است تا جمعه، و نرسيد ما را هيچ ماندگى و رنجى تا به سبب آن آسايش كنيم؛ پس شكيبايى كن بر آن‌چه مى‌گويند». حضرت فرمود: «پس رسول خدا صلى الله عليه و آله صبر كرد در همه حالات خويش. بعد از آن، خدا او را مژده داد در باب خويشانِ خويش به [قراردادن‌] ائمه- عليهم‌السّلام- [از ميان آنها] و ايشان را به صبر وصف كرد؛ پس آن جناب- جلّ‌وعزّ- فرمود: «وَ جَعَلْنا مِنْهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا لَمَّا صَبَرُوا وَ كانُوا بِآياتِنا يُوقِنُونَ»[٢]؛ يعنى: «و گردانيديم و قرار داديم از ايشان امامان و پيشوايانى چند، كه راه نمودند مردم را به فرمان ما، چون صبر كردند و به آيت‌هاى ما چنان بودند كه يقين داشتند». حضرت فرمود: «پس در نزد اين بشارت، رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: صبر نسبت به ايمان، به منزله سر است نسبت به تنِ تو. خداى عز و جل اين قول را از براى آن حضرت شكر كرد. بعد از آن، خداى عز و جل اين آيه را فرو فرستاد: «وَ تَمَّتْ كَلِمَتُ رَبِّكَ الْحُسْنى‌ عَلى‌ بَنِي إِسْرائِيلَ بِما صَبَرُوا وَ دَمَّرْنا ما كانَ يَصْنَعُ فِرْعَوْنُ وَ قَوْمُهُ وَ ما كانُوا يَعْرِشُونَ»[٣]؛ يعنى: «و تمام گشت سخن و وعده پروردگار تو بر پسران يعقوب، به سبب آنكه صبر كردند. و خراب كرديم آن‌چه را كه ساخته و راست‌كرده فرعون و گروه او بود، و آن‌چه را كه ايشان برافراشته بودند از تاك‌ها يا بناها». و حضرت فرمود: «پس پيغمبر صلى الله عليه و آله فرمود كه: اين بشارت و انتقام است. بعد از آن، خداى عز و جل كارزار با مشركان را از براى آن حضرت مباح كرد، و اين آيه را فرو فرستاد كه: «فَاقْتُلُوا الْمُشْرِكِينَ حَيْثُ وَجَدْتُمُوهُمْ وَ خُذُوهُمْ وَ احْصُرُوهُمْ وَ اقْعُدُوا لَهُمْ كُلَّ مَرْصَدٍ»[٤]».- و در صدر آيه،

[١]. ق، ٣٨ و ٣٩.

[٢]. سجده، ٢٤.

[٣]. اعراف، ١٣٧.

[٤]. توبه، ٥.