را كه خواسته‌ام، به سوى آنچه خواهم. و مرا مى‌رسد كه مقدّم دارم از اين مقدّرات، آنچه را كه مؤخّر داشته‌ام، و مؤخّر دارم، آنچه را كه مقدم داشته‌ام از اين تدبيرات. و منم خدايى كه هر چه خواهم مى‌كنم، و از آنچه مى‌كنم كسى نتواند كه مرا سؤال كند. و من خلق خود را از آنچه مى‌كنند، سؤال خواهم كرد».

١٤٦١/ ٣. محمد بن يحيى، از محمد بن حسين، از محمد بن اسماعيل، از صالح بن عقبه، از عبداللَّه بن محمد جعفى و عقبه، هر دو از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده‌اند كه فرمود:

«خداى عز و جل خلايق را آفريد» (تا آخر آنچه در باب رواياتى كه در باب ولايت، كه قريب است به باب تاريخ، گذشت).[١]

باب در بيان اينكه رسول خدا اوّل كسى است كه ...

٤. باب در بيان اينكه رسول خدا صلى الله عليه و آله اوّل كسى است كه اجابت نمود، و از براى خداى عز و جل به پروردگارى اقرار فرمود

١٤٦٢/ ١. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از حسن بن محبوب، از صالح بن سهل، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه «بعضى ازقريش به رسول خدا صلى الله عليه و آله عرض كرد» (تا آخر آنچه در باب مولد پيغمبر صلى الله عليه و آله مذكور شد).[٢]

١٤٦٣/ ٢. احمد بن محمد، از محمد بن خالد، از بعضى از اصحاب ما، از عبداللَّه بن سنان روايت كرده است كه گفت: به امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم: فداى تو گردم! من بعضى از اصحاب خويش را مى‌بينم كه او را سبكى و تندى و بى‌عقلى عارض مى‌شود، و از براى همين اندوه سختى به من مى‌رسد و بسيار غمناك مى‌شوم. و كسى را كه با ما مخالفت كرده؛ يعنى سنّى را مى‌بينم، و او را خوش‌سمت مى‌بينم.

[١]. مترجم ترجمه روايت را به دليل مشابهت با روايت دوم باب( فيه نتف و جوامع من الروايه فى الولايه) در جلد يك كافى نياورده و به آن جا ارجاع داده است.

[٢]. مترجم ترجمه روايت را به دليل مشابهت با روايت ششم باب( مولد النبى صلى الله عليه و آله، در جلد يك كافى نياورده و به آن جا ارجاع داده است.