و از حالش روا شدن آن باشد تا زمانى نزديك يا تا وقتى كه دير باشد. پس آن بنده گناهى مى‌كند، و به اين سبب خداى- تبارك و تعالى- به فرشته مى‌فرمايد كه: حاجتش را روا مكن و او را از آن محروم گردان؛ زيرا كه او خود را در معرض خشم من درآورده، و نوميدى را از من سزاوار شده».

٢٤٢٥/ ١٥. ابن‌محبوب، از مالك بن عطيّه، از ابوحمزه از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه گفت: شنيدم از آن حضرت كه مى‌فرمود: «هيچ سالى بارانش از سال ديگر كمتر نيست، وليكن خدا آن را مى‌گذارد و مى‌باراند، در هر جا كه خواهد. به درستى كه چون گروهى به معاصى عمل كنند، خداى عز و جل آن‌چه را كه مقدّر فرموده بود از براى ايشان در آن سال از باران، از ايشان بگرداند به سوى غير ايشان، و به سوى بيابان‌ها و درياها و كوه‌ها. و به درستى كه خدا عذاب مى‌كند جُعَل؛ (يعنى سرگين غلطانك) را در سوراخ خود، به حبس كردن باران از آن زمينى كه اين جعل در محل آن است، به گناهان آنها كه در نزد آن حاضر و در آن محل منزل دارند، و حال آنكه خدا از برايش راهى را قرار داده در مسلكى كه غير محلّ و منزل اهل معاصى است». راوى مى‌گويد كه: بعد از آن، حضرت باقر عليه السلام فرمود كه: « «فَاعْتَبِرُوا يا أُولِي الْأَبْصارِ».[١]

٢٤٢٦/ ١٦. ابوعلى اشعرى، از محمد بن عبدالجبّار، از ابن‌فضّال، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «به درستى كه مردى مرتكب گناه مى‌شود، و به سبب آن از نماز شب محروم مى‌گردد و توفيق نمى‌يابد كه آن را به جا آورد. و به درستى كه كار بد تأثيرش در صاحبش، از تأثير كارد در گوشت، شتابان‌تر است».

٢٤٢٧/ ١٧. از او از ابن‌فضّال از ابن‌بكير از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه فرمود:

«هر كه گناهى را قصد كند، بايد كه آن را به عمل نياورد؛ زيرا كه بسا است كه بنده گناه را به عمل مى‌آورد، پس خداى- تبارك و تعالى- او را مى‌بيند و مى‌فرمايد كه: به عزّت خودم سوگند كه بعد از اين هرگز تو را نمى‌آمرزم».[٢]

٢٤٢٨/ ١٨. حسين بن محمد، از محمد بن احمد نهدى، از عمرو بن عثمان، از مردى، از امام موسى‌كاظم عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «بر خدا لازم است كه در خانه‌اى معصيت‌

[١]. حشر، ٢. و احتمال دارد كه معنى اين باشد كه حضرت اين آيه را خواند، و ترجمه آن گذشت.( مترجم)

[٢]. و همين حديث، جزو حديثى است كه در باب تعجيل فعل خير گذشت، با اندك تفاوتى.( مترجم)