١٦٥٢/ ٢. على بن ابراهيم، از پدرش، از حمّاد بن عيسى، از ابراهيم بن عمر يمانى، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «هر چشمى در روزِ قيامت گريان است، مگر سه چشم؛ چشمى كه در راهِ خدا بيدار خوابى كشيده باشد، و چشمى كه از ترس خدا اشك باريده باشد، و چشمى كه از محرّماتِ خدا پوشيده باشد».

١٦٥٣/ ٣. على، از محمد بن عيسى، از يونس، از آنكه او را ذكر كرده، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «در آن‌چه خداى عز و جل به آن با موسى راز گفت، اين بود كه فرمود: اى موسى! تقرّب جويندگانِ به سوى من به چيزى تقرّب نجسته‌اند كه مانند پارسايى از محرّمات من باشد، و به درستى كه من بهشت‌هاى عدن را از براى ايشان مباح گردانم، و كسى را با ايشان شريك نگردانم».

١٦٥٤/ ٤. على، از پدرش، از ابن‌ابى‌عمير، از هشام بن سالم، از ابوعبيده، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «از جمله سخت‌ترينِ آن‌چه خدا بر خلق خود واجب گردانيده است، كه خدا را بسيار ياد كنند». بعد از آن فرمود كه: «مقصودِ من از يادِ خدا «سُبْحانَ اللَّهِ وَ الْحَمْدُلِلَّهِ وَ لا الهَ الّااللَّهُ وَ اللَّهُ أَكْبَرُ» نيست، و هر چند كه اين قول از جمله ياد خدا باشد، وليكن مراد از آن، ياد كردن خدا است در نزدِ آن‌چه حلال و حرام گردانيده، پس اگر طاعت باشد، به آن عمل كند، و اگر معصيت باشد، آن را وا گذارد».

١٦٥٥/ ٥. ابن‌ابى‌عمير، از هشام بن سالم، از سليمان بن خالد روايت كرده است كه گفت:

امام جعفر صادق عليه السلام را سؤال كردم از قول خداى عز و جل: «وَ قَدِمْنا إِلى‌ ما عَمِلُوا مِنْ عَمَلٍ فَجَعَلْناهُ هَباءً مَنْثُوراً»[١]؛ يعنى: «و قصد كرديم به سوى آن‌چه كردند، از كردارى كه در صورت، نيكو نمايد (چون صله رحم و ميهمان‌دارى و اطعام گرسنگان و اكرام يتيمان و فريادرسى مظلومان و مانند آن). پس گردانيديم آن را ذرّه يا غبار پراكنده يا خاكسترِ بر باد داده، كه ثوابى بر آن مترتّب نشود». حضرت فرمود: «به خدا سوگند كه عمل‌هاى ايشان از جامه‌هاى مصرى سفيدتر بود، وليكن چنان بودند كه هرگاه حرامى از براى ايشان رو مى‌داد، آن را ترك نمى‌كردند».

[١]. فرقان، ٢٣.