٢١٢٩/ ٢. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد بن خالد، از پدرش، از مردى از اهل كوفه كه مكنّى است به ابومحمد، از عمرو بن شمر، از جابر، از امام محمد باقر عليه السلام كه فرمود: «تبسّم و لب‌خنده مرد در روى برادرش حسنه است، و صرف كردن خار و خاشاك كه در چشم مى‌افتد و گردانيدن امثال آن از برادر دينى حسنه است، و خدا پرستيده نشد به چيزى كه در نزد او دوست‌تر باشد از ادخال سرور بر مؤمن».

٢١٣٠/ ٣. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از محمد بن سنان، از عبداللَّه بن مسكان، از عبيد اللَّه بن وليد وصّافى روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام محمد باقر عليه السلام كه مى‌فرمود: «به درستى كه در آن‌چه خداى عز و جل با بنده خود موسى عليه السلام راز گفت اين بود كه فرمود: به درستى كه مرا بندگانى چندند كه بهشت خويش را از براى ايشان مباح مى‌گردانم و ايشان را در آن حاكم مى‌سازم. عرض كرد كه: اى پروردگار من! آن گروهى كه تو بهشت خود را از براى ايشان مباح مى‌كنى و ايشان را در آن حاكم مى‌گردانى، كيانند؟ فرمود كه: هر كه سرور را بر مؤمنى داخل كند». بعد از آن، حضرت باقر عليه السلام فرمود كه: «مؤمنى در مملكت پادشاهِ جبّارى ستمكار بود؛ پس آن جبّار در گرفتن و اذيّت رسانيدن به او حريص شد. مؤمن از آن جبّار گريخت و به جانب بلاد مشركان رفت و بر مردى از اهل شرك فرود آمد. آن مشرك او را جاى داد و با او مدارايى و مهربانى نمود و او را ميهمانى كرده، ميزبان او بود؛ پس در هنگامى كه آن مشرك را مرگ در رسيد، خداى عز و جل به سوى او وحى فرمود كه: به عزّت و جلال خود سوگند ياد مى‌كنم كه اگر تو را در بهشت جا و مسكنى مى‌بود، هر آينه تو را در آن ساكن مى‌گردانيدم، وليكن بهشت حرام است بر كسى كه بميرد و مشرك باشد به من و از براى من شريكى را اعتقاد داشته باشد. اى آتش! او را بترسان، وليكن او را آزار مرسان، و روزيش در دو طرف روز- يعنى صبح و شام- به او عطا مى‌شود». عرض كردم كه: آن روزى از بهشت مى‌آيد؟ فرمود كه: «از آنجا كه خدا مى‌خواهد مى‌آيد».

٢١٣١/ ٤. از او، از بكر بن صالح، از حسن بن على، از عبداللَّه بن ابراهيم، از على بن ابى‌على، از امام جعفر صادق، از پدرش، از حضرت على بن الحسين عليهم السلام روايت است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: به درستى دوست‌ترين اعمال به سوى خداى- تعالى- ادخال سرور و شادى است بر مؤمن».