١٨١٥/ ٥. از او، از على بن حفص عوسى كوفى روايت است كه آن را مرفوع ساخته به سوى امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: خدا هرگز كسى را به جهل و نادانى عزيز نگرداند، و هرگز به بردبارى كسى را ذليل نساخته است».

١٨١٦/ ٦. از او، از بعضى از اصحابش روايت است كه آن را مرفوع ساخته و گفته است كه امام جعفر صادق عليه السلام فرمود: «كافى است حلم كه ياور باشد». و فرمود كه: «هر گاه حلم نداشته باشى، به زحمت و مشقّت، خود را بر آن بدار».

١٨١٧/ ٧. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از عبداللَّه حجّال، از حفص بن ابى‌عايشه روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام يكى از غلامان خود را در پى كارى فرستاد. و آن غلام دير كرد؛ پس حضرت صادق عليه السلام به دنبال او بيرون رفت، به جهت آنكه دير كرده بود. و او را يافت كه خوابيده و در خواب است. حضرت در نزد سر آن غلام نشست و او را باد مى‌زد، تا آنكه بيدار شد. و در هنگامى كه بيدار شد، حضرت صادق عليه السلام به او فرمود كه: «اى فلان! به خدا سوگند كه تو را نمى‌رسد كه چنين كنى و در شب و روز هر دو بخوابى. شب از براى تو است و روز از براى ما است كه از تو منتفع شويم و مشغول خدمت ما باشى».

١٨١٨/ ٨. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از على بن نعمان، از عمرو بن شمر، از جابر، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: به درستى كه خدا دوست مى‌دارد صاحب شرمِ بردبارى را كه عفيف و پارسا باشد، و به زحمت و مشقّت، خود را بر عفّت بدارد».

١٨١٩/ ٩. ابوعلى اشعرى، از محمد بن على بن محبوب، از ايّوب بن نوح، از عبّاس بن عامر، از ربيع بن محمد مسلى، از ابومحمد، از عمران، از سعيد بن يسار، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «چون در ميان دو مرد منازعه و گفتگو واقع شود، دو فرشته فرود آيند، و با سفيه و بى‌عقلِ از ايشان كه سبكى كند، مى‌گويند كه: گفتى و درست نگفتى، و تو سزاوارى از براى آن‌چه گفتى، و زود باشد كه جزا داده شوى به آن‌چه گفتى. و به صاحب حلم از ايشان مى‌گويند كه: صبر كردى و متحمّل آزار و اذيّت شدى،