١٦٤٦/ ٤. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن ابى‌عبداللَّه، از پدرش، از نضر بن سويد، از يحيى بن عمران حلبى، از معلّى- يعنى ابوعثمان- از ابوبصير كه گفت:

مردى به امام محمد باقر عليه السلام عرض كرد كه: من عملم ضعيف است و روزه گرفتنم كم، وليكن اميد دارم كه غير از حلال نخورم- يعنى آن‌چه مى‌خورم حلال باشد-. ابوبصير مى‌گويد كه:

حضرت به آن مرد فرمود كه: «كدام كوشش در طاعت از عفّتِ شكم و فرج بهتر است».

١٦٤٧/ ٥. على بن ابراهيم، از پدرش، از نوفلى، از سكونى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: بيشتر چيزى كه امّت من به سبب آن داخل آتش جهنّم مى‌شوند، دو چيز ميان تهى است، يكى شكم و ديگرى فرج».

١٦٤٨/ ٦. و به اسناد خويش روايت كرده است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: سه چيز است كه از آنها بعد از خود بر امّتم مى‌ترسم: گمراهى بعد از معرفت، و فتنه‌هاى گمراه‌كننده، و خواهش شكم و فرج».[١]

١٦٤٩/ ٧. ابوعلى اشعرى، از محمد بن عبدالجبّار، از بعضى از اصحاب خويش، از ميمون قداح روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام محمد باقر عليه السلام كه مى‌فرمود: «هيچ عبادتى نيست كه از عفّتِ شكم و فرج بهتر باشد».

١٦٥٠/ ٨. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از على بن حكم، از سيف بن عميره، از منصور بن حازم، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «هيچ عبادتى نيست كه در نزد خدا از عفّتِ شكم و فرج بهتر باشد».

باب در بيانِ اجتناب و دورى كردن از محرّماتِ الهى‌

٣٩. باب در بيانِ اجتناب و دورى كردن از محرّماتِ الهى‌

١٦٥١/ ١. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از حسن بن محبوب، از داود بن كثير رقّى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است در قول خداى عز و جل: «وَ لِمَنْ خافَ مَقامَ رَبِّهِ جَنَّتانِ»[٢] كه فرمود: «هر كه بداند كه خدا او را مى‌بيند، و آن‌چه مى‌گويد، مى‌شنود، و آن‌چه را كه مى‌كند، از خوبى يا بدى، مى‌داند، و همين او را از اعمال زشت منع كند، چنين كسى همان است كه از مقام، (يعنى قيام و ايستادنِ) حضرت پروردگار خويش ترسيده، و نفس خود را

[١]. و اين حديث در نسخه شهيد ثانى شيخ زين‌الدّين- عليه‌الرّحمه- موجود نبود.( مترجم)

[٢]. الرحمن، ٤٦.