قول خداى عز و جل است كه فرموده: «وَ لا تَيَمَّمُوا الْخَبِيثَ مِنْهُ تُنْفِقُونَ»[١]؛ يعنى: و قصد مكنيد آن‌چه را كه فاسد و ناخوش و بد باشد، كه از آن نفقه كنيد»[٢].

راوى مى‌گويد كه: بعد از آن فرمود كه: «غير اين از اين ظاهرتر است (يعنى چيزى ديگر هست كه دلالتش بر اين مطلب، از آن‌چه مذكور شد، بيشتر باشد)، و آن قول خداى- تعالى- است كه فرمود: «وَ أَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ»[٣]، همان روح است كه از او مفارقت مى‌كند».

٢٤٦٠/ ١٩. يونس، از ابن بكير، از سليمان بن خالد، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: « «إِنَّ اللَّهَ لا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ وَ يَغْفِرُ ما دُونَ ذلِكَ لِمَنْ يَشاءُ»[٤]؛ يعنى: به درستى كه خدا نمى‌آمرزد شرك آوردن به او را، و مى‌آمرزد آن‌چه را كه غير از آن است، از براى هر كه خواهد». حضرت فرمود كه: «يعنى گناهان كبيره را و آن‌چه غير از آن باشد». راوى مى‌گويد كه: عرض كردم: گناهان كبيره، در استثنا؛ (يعنى: «ما دُونَ ذلِكَ» كه قابليّت مغفرت دارد)، داخل است؟ فرمود: «آرى».

٢٤٦١/ ٢٠. يونس، از اسحاق بن عمّار روايت كرده است كه گفت: به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه: گناهان كبيره، در آنها استثنا هست كه خدا آنها را بيامرزد از براى هر كه خواهد؟ فرمود: «آرى».

٢٤٦٢/ ٢١. يونس، از ابن مسكان، از ابو بصير، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه گفت: شنيدم از آن حضرت كه مى‌فرمود: «وَ مَنْ يُؤْتَ الْحِكْمَةَ فَقَدْ أُوتِيَ خَيْراً كَثِيراً»[٥] و فرمود كه: «حكمت، معرفت امام است و اجتناب كردن از گناهان كبيره، كه خدا آتش دوزخ را بر گردن آنها واجب گردانيده».

٢٤٦٣/ ٢٢. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابان ابى‌عمير، از محمد بن حكيم روايت كرده است كه به امام موسى‌كاظم عليه السلام عرض كردم كه: گناهان كبيره، صاحب خود را از ايمان بيرون مى‌برند؟ فرمود: «آرى، و پست‌تر از گناهان كبيره نيز بيرون مى‌برد. رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود

[١]. بقره، ٢٦٧.

[٢]. و وجه مشابهت آيه و حديث رسول به يكديگر، چنان كه بعضى گفته‌اند، آن است كه: ايمان زناكننده ناتمام است، نه آنكه بالمرّه معدوم است و هيچ نيست، چنان كه نفقه كردن از آن‌چه ناخوش و بد باشد ناتمام است، نه آنكه اصلًا انفاق نيست.( مترجم)

[٣]. مجادله، ٢٢.

[٤]. نساء، ٤٨.

[٥]. نساء، ١٩.