پس چون خداى- تعالى- محمد صلى الله عليه و آله را رخصت داد در باب بيرون آمدن از مكّه به سوى مدينه، اسلام بر پنج چيز بنا شد: گواهى دادن به آنكه خدايى نيست، مگر خدا، و آنكه محمد صلى الله عليه و آله بنده و رسول او است، و به پا داشتن نماز و دادن زكات و حجّ خانه كعبه و روزه ماه مبارك رمضان. و حدود و قسمت كردن ميراث‌ها را بر او فرو فرستاد، و خبر داد آن حضرت را به همه گناهانى كه خدا بر آنها و به سبب آنها آتش جهنّم را واجب گردانيده، از براى كسى كه به آنها عمل كند و يكى از آنها را مرتكب گردد.

و در بيان كشنده مؤمن فرو فرستاد: «وَ مَنْ يَقْتُلْ مُؤْمِناً مُتَعَمِّداً فَجَزاؤُهُ جَهَنَّمُ خالِداً فِيها وَ غَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِ وَ لَعَنَهُ وَ أَعَدَّ لَهُ عَذاباً عَظِيماً»[١]؛ يعنى: «و هر كه بكشد مؤمنى را به عمد و قصد، پس جزاى او دوزخ است، در حالتى كه جاويد است در آن، و خدا بر او خشم گرفته و او را لعنت كرده؛ يعنى رانده و از رحمت خود دور گردانيده، و آماده ساخته از براى او عذاب بزرگى را». و حضرت فرمود: «خدا مؤمن را لعنت نمى‌كند. خداى عز و جل فرموده: «إِنَّ اللَّهَ لَعَنَ الْكافِرِينَ وَ أَعَدَّ لَهُمْ سَعِيراً خالِدِينَ فِيها أَبَداً لا يَجِدُونَ وَلِيًّا وَ لا نَصِيراً»[٢]؛ يعنى: «به درستى كه خدا كافران را لعنت كرده، و آماده گردانيد از براى ايشان آتش افروخته را، در حالتى كه جاويد باشندگان‌اند در آن هميشه. نيابند دوستى و نه ياورى را كه ايشان را بيرون آورد، يا عذاب را از ايشان باز دارد». و حضرت مى‌فرمايد: «و چگونه اين حكم بسته به مشيت و خواست خدا باشد (و تقدير آيه قتل اين شود كه، اگر خدا خواهد چنين مى‌كند و اگر نخواهد نمى‌كند)، و حال آنكه در هنگامى كه جهنّم را به او جزا داده، غضب و لعنت را به او ملحق ساخته، و اين كلام ظاهر گردانيده كه آنها كه ملعون‌اند در كتاب خدا، كيان‌اند. و فرو فرستاده در باب مال يتيم و هر كه آن را از روى ستم بخورد كه: «إِنَّ الَّذِينَ يَأْكُلُونَ أَمْوالَ الْيَتامى‌ ظُلْماً إِنَّما يَأْكُلُونَ فِي بُطُونِهِمْ ناراً وَ سَيَصْلَوْنَ سَعِيراً»[٣]؛ يعنى: «به درستى كه آنان كه مى‌خورند مال‌هاى يتيمان را از روى ستمكارى و ناحق، جز اين نيست كه مى‌خورند در شكم‌هاى خويش آتشى را؛ يعنى آنها را پر مى‌سازند از آتش. زود باشد كه درآيند يا درانداخته شوند در آتشى افروخته». و حضرت فرمود: «بيان اين مطلب آن است كه خورنده مال يتيم مى‌آيد در روز

[١]. نساء، ٩٣.

[٢]. احزاب، ٦٤ و ٦٥.

[٣]. نساء، ١٠.