آنچه محمد آن را از نزد خدا آورده، و دوستى از براى دوست ما، و بيزارى از دشمن ما، و تسليم شدن براى امر و فرمان ما، و انتظار بردن قائم ما، و سعى كردن در بندگى خدا و پارسايى كردن».

١٥٠٠/ ١١. على بن ابراهيم، از صالح بن سندى، از جعفر بن بشير، از على بن ابى‌حمزه، از ابوبصير روايت كرده است كه گفت: شنيدم از ابوبصير كه امام جعفر صادق عليه السلام را سؤال مى‌كرد و به آن حضرت عرض كرد: فداى تو گردم! مرا خبر ده از دينى كه خداى عز و جل آن را بر بندگان خويش واجب گردانيده، آنچه ايشان را نمى‌رسد كه به آن جاهل باشند، و غير آن از ايشان قبول نمى‌شود، و بيان فرما كه آن چيست؟

فرمود: «دو مرتبه بر من تكرار كن». ابوبصير بر آن حضرت تكرار نمود. فرمود:

«گواهى دادن است به آنكه خدايى نيست، مگر خدا، و آنكه محمد رسول خدا صلى الله عليه و آله است، و برپا داشتن نماز و دادن زكات و حجّ كردن خانه كعبه معظّم، امّا هر كه استطاعت داشته باشد راهى را به سوى آن، و تواند كه به جانب آن برود، و روزه ماه مبارك رمضان». بعد از آن، اندكى ساكت شد؛ پس دو مرتبه فرمود: «و ولايت اهل بيت». بعد از آن فرمود: «اين است آنچه خداى عز و جل بر بندگان خويش واجب گردانيده. و پروردگار عالم در روز قيامت بندگان را سؤال نمى‌فرمايد، و نمى فرمايد: چرا از براى من زياد نكردى بر آنچه من بر تو واجب گردانيده‌ام، وليكن هر كه زياد كند، خدا زيادتر به او عطا فرمايد. به درستى كه رسول خدا صلى الله عليه و آله سنّت‌هاى بسيار نيكو را قرار داد. فرموده كه: سزاوار است ازبراى مردمان كه آن را بگيرند و به آنها عمل نمايند».

١٥٠١/ ١٢. حسين بن محمد، از معلّى بن محمد، از محمد بن جمهور، از فضالة بن ايّوب، از ابوزيد حلال، از عبدالحميد بن ابوالعلاى ازدى روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى‌فرمود: «خداى عز و جل پنج چيز را بر خلق خود واجب ساخت، و در چهار چيز از آن رخصت داد»؛ و در يكى از آنها رخصت نداد، چه هر يك از نماز و زكات و روزه و حجّ، گاهى ساقط مى‌شوند، و ولايت، در هيچ وقتى از اوقات و در هيچ حالى از حالات، ساقط نمى‌شود.

١٥٠٢/ ١٣. از او، از معلّى بن محمد، از وشّاء، از ابان، از اسماعيل جعفى روايت است كه مردى بر امام محمد باقر عليه السلام داخل شد و با او نامه‌اى بود. حضرت باقر عليه السلام به آن مرد فرمود: