٢٣٢٨/ ٣. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از احمد بن محمد بن ابى‌نصر، از حسين بن موسى، از فضيل بن يسار، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:

«هر كه خدا اين امر را به او شناسانيد، پروا نمى‌كند كه بر سر كوهى باشد و از گياه زمين بخورد، تا مرگ به نزد او آيد».

٢٣٢٩/ ٤. على بن ابراهيم، از محمد بن عيسى، از يونس، از كليب بن معاويه، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه گفت: شنيدم از آن حضرت كه مى‌فرمود: «سزاوار نيست مؤمن را كه وحشت كند و برمد، وپناه برد به سوى برادر خويش و كسى كه غير او باشد، و مؤمن در دين خود عزيز است».

٢٣٣٠/ ٥. از او، از احمد بن محمد بن خالد، از فضالة بن ايّوب، از عمر بن ابان و سيف بن عميره، از فضيل بن يسار روايت است كه گفت: بر امام جعفر صادق عليه السلام داخل شدم در وقت بيمارى كه حضرت به آن مبتلى شده بود، و از او چيزى باقى نمانده بود، مگر سر مباركش.

پس فرمود كه: «اى فضيل! به درستى كه من بسيارى از اوقات مى‌گويم كه: باكى نيست بر مردى كه خدا اين امر را به او شناسانيده باشد، اگر در سر كوهى باشد، تا او را مرگ در رسد.

اى فضيل، پسر يسار! به درستى كه مردم راست و چپ را گرفتند و هر يك به راهى رفتند، و ما و شيعيان ما هدايت شديم به راه راست. اى فضيل، پسر يسار! اگر مؤمن صبح كند و آن‌چه در ميان مشرق و مغرب است مال او باشد، از برايش خير باشد، و اگر صبح كند و اعضايش پاره‌پاره شده باشد، از برايش خير باشد. اى فضيل، پسر يسار! به درستى كه خدا با مؤمن كارى نمى‌كند، مگر آن‌چه از برايش خير است. اى فضيل، پسر يسار! اگر دنيا در نزد خدا با بال پشّه‌اى برابرى مى‌نمود، از آن، شربت آبى به دشمن خويش نمى‌داد. اى فضيل، پسر يسار! به درستى كه هر كه قصد و همّتش يكى باشد، خدا آن قصد را از او كفايت مى‌كند، و هر كه همّتش در هر وادى جولان زند، خدا پروايى ندارد از آنكه او در هر وادى كه باشد، هلاك گردد».

٢٣٣١/ ٦. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از محمد بن سنان، از ابن‌مسكان، از منصور صيقل و معلّى بن خنيس روايت كرده است كه گفت: شنيديم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى‌فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: خداى عز و جل فرمود: در هيچ چيز كه من فاعل و كننده‌