و آخر سخنى كه از او شنيدم اين بود كه مى‌گفت: اى پدر! به دادم رس؛ پس كفّاره آن‌چه كرده‌ام چه چيز است؟ پيغمبر صلى الله عليه و آله فرمود كه: آيا مادرى دارى كه زنده باشد؟ عرض كرد: نه.

فرمود: پس خاله‌اى دارى كه زنده باشد؟ عرض كرد: آرى. فرمود: پس با خاله خود نيكى كن؛ زيرا كه خاله به منزله مادر است، تا بپوشاند از تو آن‌چه را كه كرده‌اى، و كفّاره آن باشد».

ابوخديجه مى‌گويد كه: به حضرت صادق عليه السلام عرض كردم كه: اين در چه زمان بود؟ فرمود كه: «در زمان جاهليّت بود، و عادت ايشان اين بود كه دختران خود را مى‌كشتند، به جهت ترس آنكه اسير شوند و در گروه ديگر بزايند» (يعنى شوهرى غير از قبيله خود داشته باشند).

٢٠٢٥/ ١٩. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از محمد بن اسماعيل بن بزيع، از حنان بن سدير، از پدرش روايت كرده است كه گفت: به خدمت امام محمد باقر عليه السلام عرض كردم كه:

آيا مى‌شود كه فرزند، پدر خود را جزا دهد و حقّ او را ادا كند؟ فرمود كه: «او را جزايى نيست، مگر در دو خصلت: يكى آنكه پدر، بنده مملوك باشد و پسرش او را بخرد و آزاد كند؛ و ديگر آنكه بر او قرضى باشد، و پسر آن را از جانب او ادا كند».

٢٠٢٦/ ٢٠. على بن ابراهيم، از محمد بن عيسى، از يونس بن عبدالرحمان، از عمرو بن شمر، از جابر روايت كرده است كه گفت: مردى به خدمت رسول خدا صلى الله عليه و آله آمد و عرض كرد كه: من مردى نوجوان و خرّم و شادانم و جهاد را دوست مى‌دارم، و مادرى دارم كه آن را خوش ندارد. پيغمبر صلى الله عليه و آله به آن جوان فرمود كه: «برگرد و با مادرت باش؛ پس سوگند ياد مى‌كنم به آن خدايى كه مرا به حقّ به پيغمبرى مبعوث گردانيده، كه هر آينه انس مادرت به تو در يك شب، كه انيس او باشى، بهتر است از آنكه يك سال در راه خدا جهاد كنى».

٢٠٢٧/ ٢١. حسين بن محمد، از معلىّ بن محمد، از حسن بن على، از عبداللَّه بن سنان، از محمد بن مسلم، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «به درستى كه بنده‌اى هست كه با پدر و مادر خود نيكوكار مى‌باشد در زمان حيات ايشان. بعد از آن مى‌ميرند، پس قرض‌هاى ايشان را ادا نمى‌كند و از براى ايشان طلب مغفرت نمى‌نمايد؛ پس خداى عز و جل او را عاق و نافرمان مى‌نويسد. و به درستى كه بنده‌اى هست كه در زمان حياتِ پدر و مادر، عاق و نافرمان ايشان مى‌باشد، و با ايشان نيكى نمى‌كند، و چون مى‌ميرند، قرض ايشان را ادا مى‌كند، و از براى ايشان طلب مغفرت مى‌نمايد؛ پس خداى عز و جل او را نيكوكار مى‌نويسد».