١٦٨٨/ ١. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن‌ابى‌عمير، از هشام بن سالم، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «هر كه چيزى را از ثوابِ بر كردنِ چيزى بشنود؛ پس آن را بكند، همان ثواب از برايش باشد، و هر چند كه آن امر به وضعى كه به او رسيده نباشد».

١٦٨٩/ ٢. محمد بن يحيى، از محمد بن حسين از محمد بن سنان، از عمران زعفرانى، از محمد بن مروان روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام محمد باقر عليه السلام كه مى‌فرمود:

«هر كه او را ثوابى از جانب خدا بر عملى برسد، پس آن عمل را به جهت طلب آن ثواب به جا آورد، همان ثواب به او داده شود، و هر چند كه حديث‌چنانچه به او رسيده نباشد».

باب در بيان صبر و شكيبايى‌

٤٧. باب در بيان صبر و شكيبايى‌

١٦٩٠/ ١. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از سهل بن زياد، از حسن بن محبوب، از على بن رئاب، از ابن‌ابى‌يعفور، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: «صبر، سرِ ايمان است».

١٦٩١/ ٢. ابوعلى اشعرى، از احمد بن محمد بن عيسى، از محمد بن سنان، از علا بن فضيل، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «صبر، نسبت به ايمان، به منزله سَر است، نسبت به تن؛ پس هرگاه سر برود، تن مى‌رود، و همچنين هرگاه صبر برود، ايمان مى‌رود».

١٦٩٢/ ٣. على بن ابراهيم، از پدرش و على بن محمد قاسانى هر دو، از قاسم بن محمد اصبهانى، از سليمان بن داود منقرى، از حفص بن غياث روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه: «اى حفص! به درستى كه هر كه صبر كند، صبرِ كمى بايد كرد، و هر كه جزع و بى‌تابى كند، جزع كمى بايد كرد». بعد از آن فرمود: «بر تو باد كه صبر كنى در همه امور خويش؛ زيرا كه خداى عز و جل محمد صلى الله عليه و آله را به پيغمبرى مبعوث گردانيد؛ پس او را به صبر و مدارايى امر فرمود، و فرمود: «وَ اصْبِرْ عَلى‌ ما يَقُولُونَ وَ اهْجُرْهُمْ هَجْراً جَمِيلًا* وَ ذَرْنِي‌