«و آنكه چون پدرش او را بخواند، پدرش را لعنت كند، و آنكه چون پسرش او را اجابت كند، او را بزند يا به او ضرر رساند». (و مراد اين است كه لعنت كردن پسر بر پدر، در هنگامى كه او را مى‌خواند، و زدن پدر، پسر را، بى‌آنكه نافرمانى و گناهى كرده باشد، از جمله گناهان كبيره است، و اوّل، داخل است در عقوق و دويم، به آن نزديك است).

٢٤٥٨/ ١٧. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد بن خالد، از پدرش كه آن را مرفوع ساخته، از محمد بن داود غنوى، از اصبغ بن نباته كه گفت: مردى به خدمت اميرالمؤمنين عليه السلام آمد و عرض كرد كه: يا اميرالمؤمنين! به درستى كه گروهى گمان كرده‌اند كه بنده زنا نمى‌كند و حال آنكه او مؤمن باشد، و دزدى نمى‌كند در حالى كه مؤمن باشد، و شراب نمى‌آشامد در حالى كه مؤمن باشد، و ربا نمى‌خورد در حالى كه مؤمن باشد، و خون حرام نمى‌ريزد در حالى كه مؤمن باشد، و اين امر بر من گران است و سينه‌ام از آن تنگ شده، در هنگامى كه گمان دارم و مى‌دانم كه اين بنده مانند نماز من نماز مى‌كند، و چون دعاى من دعا مى‌نمايد، و با من عقد نكاح مى‌كند و من با او عقد نكاح مى‌كنم (كه از يكديگر زن و دختر مى‌گيريم)، و او از من ميراث مى‌برد و من از او ميراث مى‌برم، و حال آنكه او به جهت گناه كمى كه به او رسيده، از ايمان بيرون رفته باشد.

اميرالمؤمنين عليه السلام فرمود: «راست گفتى. شنيدم از رسول خدا صلى الله عليه و آله كه مى‌فرمود و دليل بر آن كتاب خدا است: خداى عز و جل مردمان را بر سه طبقه آفريد و ايشان را در سه منزله فرود آورد. و اين است قول خداى عز و جل در كتاب خويش: «ياران دست راست و ياران دست چپ و پيشى‌گيرندگان». امّا آن‌چه ذكر فرموده از امر پيشى‌گيرندگان، ايشان، پيغمبران مرسل و غير مرسل‌اند كه خدا پنج روح را در ايشان قرار داد: روح قدس و روح ايمان و روح قوّت و روح شهوت و روح بدن. پس به روح قدس، مبعوث شدند به پيغمبرى، در حالتى كه پيغمبران مرسل و غير مرسل بودند و به آن روح چيزها را داشتند، و به روح ايمان، خدا را پرستيدند و چيزى را با او شريك نگردانيدند، و به روح قوّت، با دشمنان خود جهاد كردند و امور معاش و معاشرت خويش را چاره نمودند، و به روح شهوت، طعام لذيذ و خوشمزه را يافتند و به لذّت آن رسيدند، و زنان برناى حلال را نكاح كردند و با ايشان مجامعت كردند، و به روح بدن، حركت كردند و راه درنورديدند؛ پس اين گروه، آمرزيده‌اند و از گناهان ايشان (يعنى خلاف اولايى كه از ايشان سر زده) درگذشته شده».

بعد از آن فرمود كه: «خداى عز و جل فرموده است كه: «تِلْكَ الرُّسُلُ فَضَّلْنا بَعْضَهُمْ عَلى‌ بَعْضٍ‌