جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «هر كه سرورى را بر مؤمنى داخل كند، خداى عز و جل از آن سرور خلقى را بيافريند كه در هنگام مردنش او را ملاقات كند و به او بگويد كه: اى ولىّ! خدا بشارت باد تو را به نوازش و خشنودى از خدا؛ پس پيوسته با او باشد تا آنكه او را در قبرش داخل كند و مانند اين را با او بگويد. و چون مبعوث شود و از قبر بيرون آيد، او را استِقبال كند و مثل آن را با وى بگويد. بعد از آن پيوسته با او باشد در نزد هر هولى و او را بشارت دهد و مثل آن را با او بگويد؛ پس به آن بشارت‌دهنده گويد كه: تو كيستى خدا تو را رحمت كند؟! مى‌گويد كه: منم آن سرورى كه تو آن را بر فلان كس داخل گردانيدى».

٢١٤٠/ ١٣. حسين بن محمد، از احمد بن اسحاق، از سعدان بن مسلم، از عبداللَّه بن سنان روايت كرده است كه گفت: مردى در خدمت امام جعفر صادق عليه السلام بود؛ پس اين آيه را خواند كه: «وَ الَّذِينَ يُؤْذُونَ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِناتِ بِغَيْرِ مَا اكْتَسَبُوا فَقَدِ احْتَمَلُوا بُهْتاناً وَ إِثْماً مُبِيناً»[١]؛ يعنى:

«و آنان كه مى‌رنجانند مردان مؤمن و زنان مؤمنه را به غير آن‌چه كرده‌اند؛ يعنى بى گناهى كه مستوجب رنجانيدن باشند؛ پس به حقيقت كه برداشته‌اند دروغ بزرگى را و گناهى آشكار را». راوى مى‌گويد كه: حضرت صادق عليه السلام فرمود: «پس ثواب كسى كه شادى را بر او داخل كند چه باشد؟» من عرض كردم كه: فداى تو گردم! ده حسنه. فرمود: «بلى، به خدا سوگند و هزار هزار حسنه».

٢١٤١/ ١٤. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از سهل بن زياد، از محمد بن اورمه، از على بن يحيى، از وليد بن علا، از ابن‌سنان، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: «هر كه شادى را بر مؤمنى داخل كند، آن شادى را بر رسول خدا صلى الله عليه و آله داخل گردانيده. و هر كه شادى را بر رسول خدا صلى الله عليه و آله داخل گرداند، آن شادى را به خدا رسانيده. و همچنين هر كه اندوهى را بر او داخل كند».

٢١٤٢/ ١٥. از او، از اسماعيل بن منصور، از فضيل، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه فرمود: «هر مسلمانى كه مسلمانى را ملاقات كند، پس او را شاد گرداند، خداى عز و جل او را شاد گرداند».

٢١٤٣/ ١٦. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن‌ابى‌عمير، از هشام بن حكم، از امام‌

[١]. احزاب، ٥٨.