١٦٦٨/ ١. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد، از ابن‌محبوب، از عمر بن يزيد، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: «در تورات نوشته است كه، اى فرزندم آدم! خود را از براى بندگى كردن من فارغ ساز، تا من دل تو را پر كنم از بى‌نيازى و تو را به جستجوى خودت وا نگذارم. و بر من است كه رخنه حاجتمندى تو را ببندم، و دل تو را از ترس خويش پر گردانم، و اگر خود را از براى عبادتِ من فارغ نسازى، دلِ تو را پر كنم از شغل دنيا كه به آن بپردازى، بعد از آن، رخنه احتياج تو را نمى‌بندم و تو را به طلب خودت وا مى‌گذارم».

١٦٦٩/ ٢. على بن ابراهيم، از محمد بن عيسى، از ابوجميله روايت كرده است كه گفت:

امام جعفر صادق عليه السلام فرمود: «خداى- تبارك و تعالى- فرموده كه: اى بندگانِ به غايت راستگوى من! در دنيا به عبادت من شاد و خوشحال باشيد (يا به ناز و نعمت زيست كنيد)، كه شما در آخرت به سبب آن به ناز و نعمت زيست خواهيد كرد».

١٦٧٠/ ٣. على بن ابراهيم، از محمد بن عيسى، از يونس، از عمرو بن جميع، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: بهترينِ مردمان كسى است كه به عبادتِ خدا عشق به هم رسانيده باشد؛ پس دست در گردن آن درآورد، و به دلِ خويش آن را دوست دارد، و به جسدِ خويش با آن مباشرت كند، كه در ميانه او و آن حائلى نباشد، و خود را از براى آن فارغ سازد؛ پس چنين كسى پروا ندارد كه بر هر حالى صبح كند از دنيا؛ خواه بر وجه دشوارى باشد و خواه بر وجه آسانى».

١٦٧١/ ٤. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از شاذان بن خليل روايت كرده است كه احمد گفت: از كتاب شاذان نوشتم به اسنادى از براى او كه آن را مرفوع مى‌ساخت به سوى عيسى بن عبداللَّه و گفت كه: عيسى بن عبداللَّه به امام جعفر صادق عليه السلام عرض كرد كه:

فداى تو گردم! عبادت چيست؟ فرمود: «نيّتِ خوب به طاعت، از آن راه‌ها كه خدا از آنها اطاعت مى‌شود. اى عيسى! بدان و آگاه باش! كه تو مؤمن نمى‌باشى، تا ناسخ را از منسوخ‌