باشد، خداى- تعالى- هفتاد هزار فرشته را بر او بگمارد كه در پشت سرش ندا كنند كه: پاك و پاكيزه شدى، و بهشت از براى تو خوش باشد، و شما زيارت‌كنندگان خداييد، و شماييد واردشوندگان بر خداوند بسيار بخشاينده (چنان كه وافدان را به درگاه ملوك مى‌برند بر وجه اكرام و تعظيم، در حالتى كه سوار باشيد؛ چه وافد، كسى است كه به نزديك پادشاه رود، و آنكه بر مركب نجيبِ خوب سوار باشد) و فرشتگان پيوسته ندا مى‌كنند، تا آن زيارت‌كننده به منزل خود بيايد»؛ پس يسير به آن حضرت عرض كرد كه: فداى تو گردم! اگر مكانش دور باشد نيز چنين خواهد بود؟ فرمود: «آرى، اى يسير! و اگرچه مكانش به قدر يك ساله راه باشد؛ زيرا كه خدا صاحب جود و بخشش است و فرشتگان بسيارند، او را مشايعت مى‌كنند تا به منزل خود بازگردد».

٢٠٨٣/ ٨. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن‌ابى‌عمير، از على بن نهدى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «هر كه برادر خود را در راه خدا و براى خدا زيارت كند، در روز قيامت مى‌آيد، در حالى [كه‌] مى‌خرامد در ميانه نورى سفيد چون جامه‌هاى مصرى، و به چيزى نمى‌گذرد، مگر آنكه به جهت آن روشن مى‌شود، تا در نزد خداى عز و جل بايستد؛ پس خداى عز و جل به او مى‌فرمايد: مرحبا! خوش آمدى. و در گشادگى خواهى بود، و چون خدا مرحبا بفرمايد، عطاى او را جزيل مى‌كند و بخشش او را عظيم مى‌گرداند».

٢٠٨٤/ ٩. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از محمد بن خالد، و حسين بن سعيد، از نضر بن سويد، از يحيى بن عمران حلبى، از بشير، از ابوحمزه، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده‌اند كه فرمود: «به درستى كه بنده مسلمان چون از خانه خود بيرون آيد، در حالتى كه اراده داشته باشد كه برادر خود را زيارت كند از براى خداى- تعالى-، نه به جهت غير آن جناب، به جهت طلب كردن رضاى خدا از روى رغبت در آن‌چه در نزد او است، خداى عز و جل هفتاد هزار فرشته را بر او بگمارد كه از پشت سرش او را ندا كنند، تا آنكه به منزل خود برگردد، كه بدان و آگاه باش! كه پاك و پاكيزه شدى، و بهشت از براى تو خوش باشد».

٢٠٨٥/ ١٠. حسين بن محمد، از احمد بن اسحاق، از بكر بن محمد، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «هيچ مسلمانى برادر مسلمان خود را زيارت نكرده است در