٢١٨١/ ٨. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد بن خالد، از عثمان بن عيسى، از حسين بن نعيم صحّاف‌كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه: «اى حسين! آيا برادران دينى خود را دوست مى‌دارى؟» عرض كردم: آرى. فرمود كه: «به فقراى ايشان نفع مى‌بخشى؟» عرض كردم: آرى. فرمود: «بدان و آگاه باش! كه بر تو واجب است كه دوست دارى هر كه خدا را دوست مى‌دارد. و به خدا سوگند كه به يكى از ايشان نفع نمى‌بخشى تا آنكه او را دوست دارى. آيا ايشان را به منزل خويش مى‌طلبى كه ضيافت كنى؟» عرض كردم:

آرى، چيز نمى‌خورم، مگر آنكه دو كس و سه كس و كمتر و بيشتر از ايشان با من است.

حضرت صادق عليه السلام فرمود: «بدان كه فضل ايشان بر تو از فضل تو بر ايشان بزرگ‌تر است».

عرض كردم كه: فداى تو گردم! طعام خويش را به ايشان مى‌خورانم و منزل و فرش خويش را پايمال ايشان مى‌گردانم و با وجود اينها فضل ايشان بر من بزرگ‌تر است؟ فرمود: «آرى؛ زيرا كه ايشان چون در منزلت داخل شوند، با آمرزش گناهان تو و آمرزش گناهان زن و فرزندان و تابعان تو داخل مى‌شوند، و چون از منزلت بيرون روند، با گناهان تو و گناهان عيال تو بيرون مى‌روند».

٢١٨٢/ ٩. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن‌ابى‌عمير، از ابومحمد وابشى روايت كرده است كه: در نزد امام جعفر صادق عليه السلام ذكر اصحاب ما شد. من گفتم كه: هرگز چاشت و شام نمى‌خورم، مگر آنكه دو كس و سه كس و كمتر و بيشتر از ايشان با من است. حضرت عليه السلام فرمود كه: «فضل ايشان بر تو عظيم‌تر است از فضل تو بر ايشان». عرض كردم كه: فداى تو گردم! اين امر چگونه است با آنكه من طعام خود را به ايشان مى‌خورانم و از مال خود برايشان انفاق مى‌كنم و عيالم را خادم ايشان مى‌گردانم؟ فرمود: «زيرا كه ايشان چون داخل مى‌شوند و به سوى تو مى‌آيند، داخل مى‌شوند با روزى بسيارى از جانب خداى عز و جل، و چون بيرون روند، با مغفرت تو بيرون مى‌روند».

٢١٨٣/ ١٠. از او، از پدرش، از ابن‌ابى‌عمير، از محمد بن مقرن، از عبيداللَّه وصّافى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه فرمود: «هر آينه اگر مرد مسلمانى را طعام دهم، دوست‌تر است در نزد من از آنكه افقى از مردمان را آزاد كنم». عرض كردم كه: افق چه قدر است؟