تحفة الأولياء (ترجمه اصول کافي) - الأردکاني، محمد علي - الصفحة ٣١٣
بشير، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «به درستى كه خداى- تبارك و تعالى- صاحب رفق است، و رفق را دوست مىدارد. پس از جمله رفق آن جناب با بندگان خويش، بيرون كشيدن او است- به رفق و مدارايى- كينهها و ضدّيّت ايشان را با هوا و هوس و دلهاى ايشان، چنان كه تيغ را از نيام بيرون مىكشند. و از جمله رفق او با ايشان، آن است كه ايشان را وا مىگذارد بر امرى كه اراده دارد كه ايشان را از آن دور گرداند، از روى نرمى كردن با ايشان، تا آنكه دستههاى ايمان و سنگينى آن را يكبار بر ايشان نيندارد[١] تا ضعيف و ناتوان شوند؛ پس هر گاه اين را اراده فرمايد، آن امر را به امرى ديگر نسخ و برطرف سازد؛ پس اين امر منسوخ شود و تكليف در باب آن باقى نماند».
١٨٥٠/ ٤. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از ابنمحبوب، از معاوية بن وهب، از معاذ بن مسلم، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: نرمى نمودن با مردم مبارك است، و درشتى نمودن شوم و نامبارك».
١٨٥١/ ٥. از او، از ابنمحبوب، از عمرو بن شمر، از جابر، از امام محمد باقر عليه السلام روايت است كه فرمود: «به درستى كه خداى عز و جل صاحب رفق است. رفق را دوست مىدارد و بر رفق عطا مىكند، آنچه را كه بر عنف و درشتى كردن عطا نمىكند».
١٨٥٢/ ٦. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابنابىعمير، از عمر بن اذينه، از زراره، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: رفق بر چيزى گذاشته نشد، مگر آنكه آن را آرايش داد، و از چيزى برداشته نشد، مگر آنكه آن را زشت گردانيد».
١٨٥٣/ ٧. على، از پدرش، از عبداللَّه بن مغيره، از عمرو بن ابىالمقدام روايت كرده كه آن را مرفوع ساخته به سوى پيغمبر صلى الله عليه و آله كه فرمود: «به درستى كه زيادتى و بركت در رفق است. و هر كه از رفق محروم شود، از هر خوبى محروم گردد».
١٨٥٤/ ٨. از او، عبداللَّه بن مغيره، از آنكه او را ذكر كرده، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه فرمود: «رفق از خاندانى دور نشد، مگر آنكه هر خوبى از ايشان دور شد».
١٨٥٥/ ٩. چند نفر از اصحاب ما روايت كردهاند، از احمد بن ابىعبداللَّه، از ابراهيم بن محمد ثقفى، از على بن معلىّ، از اسماعيل بن يسار، از احمد بن زياد بن ارقم (و بنا بر بعضى
[١]. مقصود آن است كه همه واجبات را يكباره نازل و واجب نمىكند.