٢٣٧٨/ ٢٧. ابوعلى اشعرى، از محمد بن عبدالجبّار، از ابن‌فضّال، از ابن‌بكير روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام را سؤال كردم كه آيا مؤمن به خوره و پيسى و امثال اين مبتلى مى‌شود؟ راوى مى‌گويد كه: حضرت فرمود كه: «مگر بلاء نوشته شده است، مگر بر مؤمن؟».

٢٣٧٩/ ٢٨. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن‌ابى‌عمير، از آنكه او را روايت كرده، از حلبى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «به درستى كه مؤمن بر خدا گرامى و عزيز است، به مرتبه [اى‌] كه اگر بهشت را با آن‌چه در آن است از او بخواهد، خدا آن را به او عطا فرمايد، بى‌آنكه اين عطا، از ملكش چيزى را كم كند. و به درستى كه كافر بر خدا آن قدر خوار و بى‌مقدار است، كه اگر دنيا را به آن‌چه در آن است از او بخواهد، خدا آن را به او بدهد، بى‌آنكه آن بخشش، از ملكش چيزى را كم كند. و به درستى كه خدا بنده مؤمن خود را به بلا بازجويى و رعايت مى‌كند، چنان كه غائب و مسافر، اهل خود را به تحفه‌ها و چيزهايى كه قطعه باشد تعهّد و رعايت مى‌كند، و به درستى كه خدا او را از دنيا پرهيز مى‌فرمايد، چنان كه طبيب، بيمار را پرهيز مى‌فرمايد» (يعنى از آن‌چه مناسب مزاجش نباشد).

٢٣٨٠/ ٢٩. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن‌محبوب، از سماعه، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «در كتاب على عليه السلام نوشته است كه: به درستى كه سخت‌ترين مردمان از روى بلاء، پيغمبرانند، پس اوصياى ايشان، بعد از آن امثل، پس امثل؛ يعنى بهتر به ترتيب (يا آنكه شباهتش به ايشان از ديگران بيشتر باشد). و جز اين نيست كه مؤمن مبتلى مى‌شود بر اندازه اعمال نيكى كه دارد؛ پس هر كه دينش درست و عملش نيكو باشد، بلاء و زحمتش سخت باشد، و اين به سبب آن است كه خداى عز و جل دنيا را ثواب مؤمن، و عقاب كافر قرار نداده است. و هر كه دينش سست و عملش ضعيف باشد، بلايش كم باشد. و به درستى كه بلاء به سوى مؤمن پرهيزكار، شتابنده‌تر است از آب باران به سوى گودى زمين و زمينى كه پست باشد».

٢٣٨١/ ٣٠. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از على بن حكم، از مالك بن عطيّه، از يونس بن عمّار روايت كرده است كه گفت: به خدمت امام جعفر صادق عرض كردم كه: اين ناخوشى كه در روى من پيدا شده است- يعنى لكّه پيسى-، مردم چنان مى‌پندارند كه خدا بنده‌اى را كه از برايش در او حاجتى باشد، به آن مبتلى نگردانيده است. راوى مى‌گويد