حضرت فرمود: «مگو خوش‌سمت؛ زيرا كه سمت به معنى راه است، وليكن بگو خوش‌سيما (و سيما نشانى است كه در رو باشد)؛ زيرا كه خداى عز و جل مى‌فرمايد: «سِيماهُمْ فِي وُجُوهِهِمْ ...»[١]».

عبداللَّه مى‌گويد: عرض كردم: بلى، او را خوش‌سيما مى‌بينم، و او را عقلى است استوار، و آرام دارد، و براى اين امر بسيار غمناك مى‌شوم.

فرمود: «غمناك مباش به جهت آنچه ديده‌اى از سبكى و شتاب اصحاب خويش، و براى آنچه ديده‌اى از خوشى و نيكى سيماى آنكه با تو مخالفت كرده است. به درستى كه خداى- تبارك و تعالى- چون اراده فرمود آدم عليه السلام را بيافريند، آن دو سرشت را آفريد. بعد از آن، آنها را جدا نمود و دو فرقه فرمود، و به اصحاب دست راست فرمود: خلقى باشيد به اذن من؛ پس ايشان آفريدگانى شدند به منزله مورچگان كه مى‌شتافتند. و به اهل دست چپ فرمود:

خلقى باشيد به اذن من؛ پس ايشان خلقى شدند به منزله مورچگان كه مى‌جنبيدند. بعد از آن، از براى ايشان آتشى را بلند ساخت و فرمود: در اين آتش داخل شويد به اذن من. و اوّل كسى كه داخل آن شد، محمد صلى الله عليه و آله بود. بعد از آن، پيغمبران اولوا العزم و اوصياى ايشان و پيروان ايشان، آن حضرت را پيروى نمودند.

پس به اصحاب دست چپ فرمود: در آن داخل شويد به اذن من. گفتند كه: اى پروردگار ما! ما را آفريدى از براى آنكه بسوزانى ما را، و نافرمانى كردند و داخل نشدند. بعد از آن، به اصحاب دست راست فرمود: بيرون آييد از آتش به اذن من؛ پس ايشان بيرون آمدند، در حالى كه آتش هيچ عضوى از اعضاى ايشان را مجروح نساخته و در ايشان اثرى نكرده بود. و چون اصحاب دست چپ ايشان را چنين ديدند، عرض كردند كه: اى پروردگار ما! ما اصحاب خود را مى‌بينيم كه صحيح و سالم از آتش بيرون آمده‌اند، پس از لغزش ما درگذر، و ما را امر كن به آنكه در آتش داخل شويم. خداى- تعالى- فرمود: از لغزش شما درگذشتم، اكنون در آتش داخل شويد. و چون به آتش نزديك شدند و افروختگى و زبانه آن به ايشان رسيد، برگشتند و گفتند: اى پروردگار ما! ما را صبرى بر سوختن نيست، و نافرمانى كردند؛ پس سه مرتبه ايشان را به دخول در آن امر فرمود، و در هر مرتبه نافرمانى مى‌كردند و برمى‌گشتند، و سه مرتبه اصحاب دست راست را امر فرمود، و در هر مرتبه اطاعت مى‌كردند و در آتش داخل مى‌شدند و بيرون مى‌آمدند. بعد از آن، به ايشان فرمود: گل شويد به اذن من.

و آدم عليه السلام را از ايشان آفريد. و حضرت فرمود: پس هر كس كه از گروه مطيعان بود، از گروه عاصيان نمى‌شود، و هر كسى كه از گروه عاصيان بود، از گروه مطيعان نمى‌گردد و يا

[١]. فتح، ٢٩.