تحفة الأولياء (ترجمه اصول کافي) - الأردکاني، محمد علي - الصفحة ٤٥٩
كافى-، از جابر، از امام محمد باقر عليه السلام كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: چون يكى از شما برادر خويش را ملاقات كند، بايد كه بر او سلام كند و با او مصافحه نمايد؛ زيرا كه، خداى عز و جل فرشتگان را به اين امر گرامى داشته و نواخته؛ پس كردار فرشتگان را بكنيد».
٢١٠٢/ ١١. از او، از محمد بن على، از ابنبقّاح، از سيف بن عميره، از عمرو بن شمر، از جابر، از امام محمد باقر عليه السلام روايت است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: چون ملاقات از براى شما دست به هم دهد، با يكديگر ملاقات كنيد با سلام كردن و مصافحه نمودن، و چون جدا شويد از يكديگر، جدا شويد با استغفار، كه هر يك طلب مغفرت كنيد از براى ديگرى».
٢١٠٣/ ١٢. از او، از موسى بن قاسم، از جدّش معاوية بن وهب يا غير او، از رزين از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه فرمود: «عادت مسلمانان اين بود كه چون با رسول خدا صلى الله عليه و آله به جنگ مىرفتند و در جاى پر درختى مىگذشتند، بعد از آن بيرون مىرفتند و به فضاى بىدرختى مىرسيدند، به يكديگر نظر مىنمودند و با هم مصافحه مىكردند».
٢١٠٤/ ١٣. از او، از پدرش، از آنكه او را حديث كرده، از زيد بن جهم هلالى، از مالك بن اعين، از امام محمد باقر عليه السلام روايت است كه فرمود: «چون مردى با صاحب خود مصافحه كند، آنكه ملازم مصافحه باشد و پيوسته آن را به جا آورد، مزدش بزرگتر و پيشتر است از آنكه آن را وا مىگذارد. آگاه باشيد كه گناهان در ميانه ايشان فرو مىريزد، تا آنكه گناهان از براى ايشان باقى نماند».
٢١٠٥/ ١٤. چند نفر از اصحاب ما روايت كردهاند، از سهل بن زياد، از يحيى بن مبارك، از عبداللَّه بن جبله، از اسحاق بن عمّار كه گفت: بر امام جعفر صادق عليه السلام داخل شدم؛ پس به سوى من نگريست با روى در هم كشيده. عرض كردم كه: چيست آنچه تو را با من متغيّر گردانيده؟ فرمود: «همان كه تو را به برادرانت متغيّر ساخته؟ اى اسحاق! خبر به من رسيده كه تو دربانى را بر در خانه خويش نشانيدهاى كه فقراى شيعيان را از تو بازگرداند و نگذارد كه بر تو داخل شوند». عرض كردم كه: فداى تو گردم! من از شهرت ترسيدم. فرمود كه: «آيا از بليّه و رنج و سختى نترسيدى؟ آيا ندانستهاى كه چون دو مؤمن به هم رسند و با يكديگر مصافحه كنند، خداى عز و جل رحمت خود را بر ايشان فرو فرستد، و نود و نه جزو آن از براى كسى باشد كه دوستيش با صاحب خود سختتر است از اين دو، و هرگاه در دوستى با هم برابر باشند،