١٥٤٣/ ١. على بن ابراهيم روايت كرده است، ازپدرش و محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى و چند نفر از اصحاب ما، از احمد بن محمد بن خالد همه، از حسن بن محبوب، از يعقوب سرّاج، از جابر، از امام محمد باقر عليه السلام به اسانيد مختلفه، از اصبغ بن نباته روايت است كه گفت: اميرالمؤمنين عليه السلام ما را خطبه كرد در خانه خويش، يا گفت: در قصر خطبه خواند و ما جمع بوديم. بعد از آن، آن حضرت فرمود كه: آن در جايى نوشته شد و بر مردمان خوانده شد.

و غير او روايت كرده است كه: ابن‌كوّا صفت اسلام و ايمان و كفر و نفاق را از اميرالمؤمنين عليه السلام سؤال كرد. فرمود: «امّا بعد، به درستى كه خداى- تبارك و تعالى- اسلام را آشكار نمود و قرارداد فرمود، و آبشخورهاى آن را آسان گردانيد از براى هر كه به نزد آن آيد، چنان چه تشنگان به نزد آب مى‌آيند. و ركن‌هاى آن را قوى و عزيز گردانيد از براى هر كه با آن جنگ كند، و چنان قرار داد كه كسى چاره آن را نتواند كرد، چنان چه كسى در زمين سخت واقع شود. و آن را قرار داد عزّت و ارجمندى از براى كسى كه آن را دوست دارد، و اساس آشتى و سلامت از براى آنكه داخل آن شود، و راه راست و راستى از براى هر كه به آن اقتدا كند، و زينت و آرايش از براى هر كه آن را بزرگ دارد، و بهانه از براى هر كه آن را بر خود ببندد، و دسته و دستگير از براى هر كه به آن چنگ در زند، و ريسمان از براى هر كه آن را نگاه دارد، و حجّت روشن از براى هر كه به آن سخن گويد، و نور از براى هر كه به آن روشنى طلب كند، و گواه از براى هر كه به آن خصومت و جدال كند، و فيروزى از براى هر كه به آن بر خصم حجّت آورد، و علم از براى هر كه آن را نگاه دارد و ياد گيرد، و حديث و خبر تازه‌اى كه مشتمل بر تازگى باشد از براى هر كه آن را روايت كند، و حكم از براى هر كه حكم كند، و عقل از براى هر كه امور را تجربه و آزمايش كند، و پوشش از براى هر كه جامه بر خود گيرد، و فهم از براى هر كه زيرك باشد، و يقين از براى هر كه عاقل باشد، و بينايى از براى هر كه آهنگ كند و دل بر آن گذارد، و نشانه از براى هر كه به فراست دريابد، و پند از براى هر كه پند گيرد، و نجات و رهايى از براى هر كه راست گويد، و تأنّى و آرام از براى هر كه خويش را به صلاح آورد و آشتى كند يا آشتى دهد، و نزديكى و مرتبه و منزلت از براى هر كه نزديك شود، و استوارى از براى هر كه توكّل كند، و فراخى و وسعت از براى هر كه‌