٢٢٢٠/ ٦. على، از پدرش، از ابن‌ابى‌عمير، از على بن اسماعيل، از اسحاق بن عمّار، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است در قول خداى عز و جل: «وَ لا تَجْعَلُوا اللَّهَ عُرْضَةً لِأَيْمانِكُمْ أَنْ تَبَرُّوا وَ تَتَّقُوا وَ تُصْلِحُوا بَيْنَ النَّاسِ»[٢]. كه آن حضرت فرمود: «چون خوانده شوى كه در ميان دو كس اصلاح كنى، مگو كه سوگند ياد نموده‌ام كه اين فعل را نكنم». و ترجمه آيه بنابر آن‌چه در اين حديث است اين است كه: «و مگردانيد خدا را مانع از براى سوگندهاى خويش از براى آنكه نيكى كنيد، و بپرهيزيد و اصلاح نماييد در ميان مردمان»[٣].

٢٢٢١/ ٧. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد بن خالد، از ابن‌محبوب، از معاوية بن وهب يا معاوية بن عمّار، از امام جعفر صادق عليه السلام كه گفت: آن حضرت فرمود كه: «از جانب من چنين و چنين برسان» در باب چيزى چند كه به آنها امر فرموده بود.

عرض كردم كه: از جانب تو به ايشان برسانم و از جانب خود بگويم آن‌چه را كه به من فرمودى و غير آن چيزى كه فرمودى؟[٤] فرمود: «آرى. به درستى كه مصلح به دروغ منسوب نمى‌شود»[٥].

باب در بيان زنده گردانيدن مؤمن‌

٩٢. باب در بيان زنده گردانيدن مؤمن‌[٦]

٢٢٢٢/ ١. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد بن خالد، از عثمان بن عيسى، از سماعه، از امام جعفر صادق عليه السلام كه گفت: به آن حضرت عرض كردم كه: چيست‌

[١]. يعنى كسى كه در باب اصلاح و به جهت آن سخنان خلافِ واقع مى‌گويد، سخنانش حمل بر دروغ نمى‌شود، يا احكام دروغ بر آنها جارى نيست. و اين ظاهرتر است.( مترجم)

[٢]. بقره، ٢٢٤.

[٣]. يعنى آن جناب و سوگند خوردن به او را اسباب منع مگردانيد از امورى كه بر آنها سوگند ياد كرده‌ايد كه عبارت است از: نيكى و پرهيزگارى و اصلاح ميان مردمان. و آيه احتمال وجوه و معانى ديگر دارد، وليكن آن‌چه مذكور شد ظاهرتر است.( مترجم)

[٤]. يعنى از پيش خود نيز برآن بيفزايم؟

[٥]. و در بعضى از نسخ‌ها اين زيادتى نيز هست كه، جز اين نيست كه آن صلح است و دروغ نيست. و دور نيست كه اين نسخه بدل باشد كه با مُبْدل، هر دو، نوشته شده باشد.( مترجم)

[٦]. يعنى سبب و باعث حيات و زندگانى او شدن.( مترجم)