١٩٩١/ ١٨. على بن ابراهيم، از پدرش، از بعضى از اصحاب خويش، از عمرو بن شمر، از جابر، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «چون اميرالمؤمنين عليه السلام از مدينه بيرون آمد و اراده داشت كه به جانب بصره رود، و در ربذه فرود آمد؛ پس مردى از قبيله محارب به خدمت آن حضرت رسيد و عرض كرد كه: يا اميرالمؤمنين! در ميان قوم خود متحمل دينى شده‌ام كه بر ديگرى لازم بود، و قبول كرده‌ام كه آن را ادا كنم. و در طايفه‌اى چند از ايشان سؤال كردم كه با من مواسات و برابرى نمايند و مرا يارى كنند؛ پس زبان‌هاى ايشان به سوى من پيشى گرفت، به منع آن‌چه از ايشان خواستم. يا اميرالمؤمنين! پس تو ايشان را امر كن به يارى كردن من، و برانگيختن ايشان بر مواسات با من. حضرت فرمود كه: ايشان در كجايند؟ عرض كرد كه: اين جماعت گروهى از ايشانند، در آنجا كه مى‌بينى». حضرت باقر عليه السلام فرمود: «پس اميرالمؤمنين ناقه خويش را حركت دادند، به وضعى كه آن ناقه را در رفتار بيش از آن ممكن نبود؛ پس آن ناقه گام‌هاى خُرد برمى‌داشت، و در رفتار به شترمرغ شباهت داشت. بعد از آن، بعضى از اصحاب آن حضرت در طلب ناقه به اين طريق مى‌رفت، و بعد از مشقّت‌ها و شدّت‌هاى پى در پى، آخر به آن ناقه نرسيد. و اميرالمؤمنين عليه السلام به آن قوم رسيد، و بر ايشان سلام كرد و از ايشان پرسيد كه: چه چيز ايشان را از مواسات و يارى كردن صاحب و يار خويش منع مى‌كند؟ پس آن قوم از آن مرد شكايت كردند و او از ايشان شكايت نمود. اميرالمؤمنين عليه السلام فرمود كه: هر مردى با عشيره و قبيله خود پيوند مى‌كند (يعنى بايد كه صله ايشان را به جا آورد) زيرا كه ايشان از ديگران به نيكى او، و به آن‌چه در دست دارد سزاوارترند. و بايد كه هر قبيله‌اى با برادر و كسان خويش پيوند كنند، اگر روزگار او را به سر درآورد، و دنيا از او روى بگرداند؛ زيرا كه كسانى كه به هم مى‌پيوندند و به يكديگر بذل و بخشش مى‌كنند، مأجور و مثاب خواهند بود، و آنان كه از يكديگر مى‌بُرند و پشت به هم مى‌كنند، مَوْزوُر باشند كه گناه و وبال بر ايشان بار شود. بعد از آن، ناقه خود را برانگيخت و به جهت ترغيب آن در رفتن، فرمود: حل»[١].

١٩٩٢/ ١٩. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از عثمان بن عيسى، از يحيى،

[١]. و حل- به فتح حا و سكون لام يا به كسر و تنوين-، آن صوتى است كه از براى راندن و از جا به در آوردن ناقه مى‌گويند.( مترجم)