٢٠٦٠/ ٥. على بن ابراهيم، از پدرش، از حمّاد بن عيسى، از ابراهيم بن عمر يمانى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «حقّ بر مسلمان آن است كه سير نباشد و حال آنكه برادرش گرسنه باشد، و سيراب نباشد و برادرش تشنه باشد، و جامه درنپوشد و برادرش برهنه باشد؛ پس چه بزرگ است حقّ مسلمان بر برادر مسلمانش». و فرمود كه: «از براى برادر مسلمانت دوست دار، آن‌چه را كه از براى خود دوست مى‌دارى. و چون محتاج شدى، از او بخواه، و اگر از تو خواهد، به او بده. و او را در خير و خوبى انتظار مده، و مدّت او را دراز مكن، و بايد كه او نيز آن را از براى تو طول ندهد، و مدّت آن را دراز نگرداند (و احتمال دارد كه معنى اين باشد كه خوبى را از او ميل مده و از او مگردان، و او نيز آن را از تو ميل ندهد). و از براى او پشت و ياور باش، كه او تو را پشت و ياور است. و چون غائب باشد، او را در حال غيبتش محافظت كن، و حفظ الغيب او را منظور دار. و چون حاضر باشد، او را ديدن كن، و او را اجلال و تعظيم نما و اكرام كن؛ زيرا كه او از تو است، و تو از اويى؛ پس اگر بر تو عتاب‌كننده باشد، از او مفارقت مكن، تا از او درخواهى كه مسامحه كند- و بنابر بعضى از نسخ تا آنكه كينه او را از دلش بيرون كنى-. و اگر خوبى به او برسد، خدا را حمد كن، و اگر به بلايى مبتلى شود، او را اعانت و نصرت ده، و اگر با او حيله و مكرى شود، او را يارى كن. و چون مردى اف به برادر خود بگويد، آن‌چه در ميان ايشان است از دوستى بريده شود. و چون بگويد كه تو دشمن منى، يكى از اين دو كافر شود (يعنى اگر راست گويد مخاطب كافر است، و اگر دروغ گويد خود كافر است). و چون او را متّهم سازد و بهتانى بر او بندد، ايمان در دلش بگدازد، چنان كه نمك در آب مى‌گدازد». و ابراهيم مى‌گويد كه: خبر به من رسيد كه آن حضرت فرمود: «به درستى كه نور مؤمن از براى اهل آسمان مى‌درخشد، چنانچه ستارگان آسمان از براى اهل زمين مى‌درخشند». و فرمود: «به درستى كه مؤمن ولىّ و دوست خدا است، كه خدا او را اعانت مى‌كند، و از براى او كار مى‌كند، و بر خدا دروغ نمى‌بندد، و چيزى كه غير حق باشد بر او نمى‌گويد، و از غير او نمى‌ترسد».

٢٠٦١/ ٦. ابوعلى اشعرى، از محمد بن عبدالجبّار، از ابن‌فضّال، از على بن عقبه، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «از براى مسلمان بر برادر مسلمانش، از