١٨٨٥/ ٩. از او، از على بن حسّان، از آنكه او را ذكر كرده، از داود بن فرقد، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه فرمود: «سه چيز است كه از نشانه‌هاى مؤمن است: يكى علمش به خدا، كه خدا را بشناسند (يا علمش به جهت خدا باشد)؛ و كسى كه با كسى به سبب خدا دوستى كند، و كسى كه به سبب خدا با كسى دشمنى كند».

١٨٨٦/ ١٠. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن‌ابى‌عمير، از هشام بن سالم و حفص بن بخترى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «به درستى كه مردى شما را دوست مى‌دارد و آن‌چه را كه شما بر آن هستيد از امر تشيّع نمى‌داند و نمى‌شناسند، و خدا او را به سبب دوستى با شما داخل بهشت مى‌گرداند. و مردى شما را دشمن مى‌دارد و آن‌چه را كه شما بر آن هستيد نمى‌شناسد، و خدا او را به سبب دشمنى با شما در آتش جهنّم داخل مى‌گرداند».

١٨٨٧/ ١١. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد بن خالد، از ابن‌عزرمى، از پدرش، از جابر جعفى، از امام محمد باقر عليه السلام كه فرمود: «چون خواهى كه بدانى كه در تو خوبى هست، به دل خويش نظر كن؛ پس اگر امر چنان باشد كه اهل طاعتِ خدا را دوست دارى و اهل معصيت او را دشمن دارى، در تو خيرى هست، و خدا تو را دوست مى‌دارد. هر گاه چنان باشد كه اهل طاعت خدا را دشمن، و اهل معصيت او را دوست مى‌دارى، در تو خيرى نيست، و خدا تو را دشمن مى‌دارد. و هر مردى محشور مى‌شود با كسى كه او را دوست دارد».

١٨٨٨/ ١٢. از او، از ابوعلى واسطى، از حسين بن ابان، از آنكه او را ذكر كرده، از امام محمد باقر عليه السلام روايت است كه فرمود: «اگر مردى، مردى را از براى خدا دوست دارد، خدا او را بر دوستى كه به آن مرد دارد ثواب دهد، و هر چند كه آن محبوب، در علمِ خدا از اهل جهنّم باشد. و اگر مردى، مردى را از براى خدا دشمن دارد، خدا او را بر دشمنى كه با آن مرد دارد ثواب دهد، و هر چند كه آن مبغوض، در علم خدا از اهل بهشت باشد».

١٨٨٩/ ١٣. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از حسين بن سعيد، از نضر بن سويد، از يحيى حلبى، از بشير كناسى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:

«گاهى دوستى در راه خدا و رسول او باشد، و گاهى دوستى در امر دنيا باشد؛ پس آن‌چه در راه خدا و رسول او باشد، ثواب آن بر خدا است، و آن‌چه در امر دنيا باشد، هيچ نيست».