«اگر اصرار مؤمنان بر خدا نبود در باب طلب كردن روزى، هر آينه ايشان را نقل مى‌فرمود از اين حالى كه ايشان درآنند، به سوى حالى كه از آن تنگ‌تر و دشوارتر بود».

٢٣٨٧/ ٦. از او، از بعضى از اصحاب خويش روايت است كه آن را مرفوع ساخته و گفته است كه: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه: «هيچ بنده‌اى از دنيا عطا نشده، مگر به جهت عبرت و پند گرفتن، و از هيچ بنده‌اى دور نشده، مگر به جهت آزمودن».

٢٣٨٨/ ٧. از او، از نوح بن شعيب و ابواسحاق خفّاف، از مردى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه فرمود: «از براى شيعيان خالص ما در دولت باطل نيست، مگر قوت. اگر خواهيد به جانب مشرق رويد و اگر خواهيد به جانب مغرب رويد، كه هرگز غير از قوت، چيزى به شما روزى نمى‌شود».

٢٣٨٩/ ٨. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از محمد بن حسن اشعرى، از بعضى از استادان خويش، از ادريس بن عبداللَّه، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:

«پيغمبر صلى الله عليه و آله فرمود: يا على! احتياج، امانت خدا است در نزد خلقش؛ پس هر كه آن را بر خويش كتمان كند و بپوشد، خدا او را ثواب كسى كه نماز به جا آورده عطا كند، و هر كه آن را ظاهر سازد در نزد كسى كه بر بردن اندوه او قادر باشد و نكند، پس به حقيقت كه او را كشته است. بدان و آگاه باش! كه او را به شمشير و نيزه و تير نكشته، وليكن او را كشته، به آن‌چه از دلش خراشيده و مجروح گردانيده».

٢٣٩٠/ ٩. و از او، از احمد، از على بن حكم، از سعدان روايت است كه گفت امام جعفر صادق عليه السلام فرمود: «به درستى كه خداى عز و جل در روز قيامت به جانب فقراى مؤمنان التفات مى‌فرمايد؛ مانند كسى كه ايشان را عذرخواهى كند. پس مى‌فرمايد كه: سوگند ياد مى‌كنم به عزّت و جلال خودم كه شما را در دار دنيا فقير نگردانيدم، به جهت آنكه شما را در نزد من ذلّت و خوارى و حقارت و بى‌مقدارى باشد، و هر آينه خواهيد ديد كه امروز با شما چه مى‌كنم. پس هر كه به جهت شما در دار دنيا نيكى را توشه برگرفته، كه با شما محبّت و احسانى نموده، دستش را بگيريد و او را داخل بهشت گردانيد». حضرت فرمود: «پس مردى از آن فقرا عرض مى‌كند كه: اى پروردگار من! به درستى كه اهل دنيا در دنياى خويش رغبت كردند. پس زنان صاحب جمال را به عقد خويش درآوردند، و جامه‌هاى نرم پوشيدند، و طعام‌هاى لذيذ خوردند، و در خانه‌هاى خوب ساكن شدند، و بر حيوانى كه مشهور بود به‌