و فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: هر كه متولّد مى‌شود، متولّد مى‌شود بر فطرت؛ يعنى معرفت به اينكه خداى عز و جل آفريننده او است. و همچنين است قول آن جناب: «وَ لَئِنْ سَأَلْتَهُمْ مَنْ خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ لَيَقُولُنَّ اللَّهُ»[١]» كه در كتاب توحيد گذشت.

١٤٧٠/ ٥. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن‌فضّال، از ابوجميله، از محمد حلبى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است در قول خداى عز و جل: «فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتِي فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْها» كه فرمود: «ايشان را بر توحيد آفريد».

باب در بيان بودن مؤمن در صلب كافر

٧. باب در بيان بودن مؤمن در صلب كافر[٢]

١٤٧١/ ١. حسين بن محمد، از معلّى بن محمد، از حسن بن على وشّاء، از على بن ميسّر روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود: «نطفه مؤمن در صلب مشرك مى‌باشد، و از بدى و كفر پدر چيزى به او نمى‌رسد، تا آنكه چون در زهدان زن مشركه منتقل شود، از بدى و كفر مادر چيزى به او نرسد، تا آنكه او را بر زمين گذارد و بزايد، و چون او را بر زمين گذارد، چيزى از بدى به او نرسد، تا آنكه قلم بر او جارى گردد و مكلّف شود».

١٤٧٢/ ٢. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن‌ابى‌عمير، از على بن يقطين، از امام موسى كاظم عليه السلام روايت كرده است كه گفت: به آن حضرت‌عرض كردم: من ترسيده‌ام از نفرين امام جعفر صادق عليه السلام بر يقطين و آنچه زاد؛ چه على از فرزندان يقطين بود، و حضرت بر يقطين و اولادش نفرين و لعنت فرموده بود؛ پس حضرت به على فرمود: «اى ابوالحسن! امر چنان نيست كه تو اعتقاد كرده و به سوى آن رفته‌اى. جز اين نيست كه مؤمن در صلب كافر، به منزله سنگريزه است در خشت خام؛ باران مى‌آيد و خشت خام را مى‌شويد و هيچ زيان به سنگريزه نمى‌رساند».

باب در بيان اينكه چون خدا اراده فرمايد كه مؤمن را بيافريند

٨. باب در بيان اينكه چون خدا اراده فرمايد كه مؤمن را بيافريند

١٤٧٣/ ١. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از ابن‌فضّال، از ابراهيم بن مسلم حلوانى، از ابواسماعيل صيقل رازى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «در

[١]. لقمان، ٢٥؛ زمر، ٣٨.

[٢]. و صلب- به ضمّ صاد و سكون لام-، استخوان پشت است كه فرزند از آن به وجود مى‌آيد.( مترجم)