خود را نگاه دار، مگر از آنچه خوب باشد، و مگو كه من خود را هدايت كرده‌ام؛ بلكه خدا تو را هدايت كرده است؛ پس شكر آنچه خداى عز و جل به آن بر تو انعام فرموده به جا آور، و از آنها مباش كه چون رو آوردند، در برابر چشم‌هاى ايشان بر ايشان طعنه زنند، و چون پشت كنند، در پشت سر ايشان طعنه زنند (و مراد اين است كه با مردم نيكو معاشرت كن، و از آنچه باعث طعن باشد دورى نما.). و مردم را بر دوش خويش سوار مكن؛ زيرا كه اگر تو مردم را بر دوش خويش سوار كنى، زود باشد كه سرهاى شانه تو را بشكافند».

١٥٠٤/ ١٥. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از على بن نعمان، از ابن‌مسكان، از سليمان بن خالد، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «آيا نمى‌خواهى كه تو را خبر دهم به ريشه اسلام، و شاخه و بلندتر موضع كوهان آن؟» عرض كردم: بلى، مى‌خواهم، فداى تو گردم!

فرمود: «اما ريشه آن نماز است، و شاخه آن زكات است، و بلندتر موضع كوهان آن جهاد است». بعد از آن فرمود: «اگر خواهى، تو را خبر دهيم به جميع درهاى خوبى؟» عرض كردم:

آرى، فداى تو گردم!

فرمود: «روزه سپر است، و صدقه گناه را مى‌برد، و ايستادن مرد در دل شب، خدا را به ياد مى‌آورد» پس اين را خواند كه: «تَتَجافى‌ جُنُوبُهُمْ عَنِ الْمَضاجِعِ»[١] كه ترجمه آن با مابعد آن، اين است كه: «دور مى‌شود پهلوهاى ايشان از خوابگاه‌هاى خويش».[٢]

١٤. باب در بيان اينكه به اسلام، خون از ريختن باز داشته مى‌شود، و بيان اينكه ثواب بر ايمان است‌

١٥٠٥/ ١. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن‌ابى‌عمير، از حكم بن ايمن، از قاسم صيرفى، شريك مفضّل روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفرصادق عليه السلام كه مى فرمود:

«اسلام، به واسطه آن، خون از ريختن باز داشته مى‌شود، و امانت، به آن، به صاحبش برگردانيده مى‌شود، و فرج‌ها، به آن، حلال مى‌گردد، و ثواب بر ايمان است، كه بدون آن،

[١]. سجده، ١٧.

[٢]. و اين كنايه است ازشب‌خيزى، كه چون جهانيان گرم خواب غفلت باشند، ايشان پهلو از بستر گرم برداشته، پروردگار خويش را مى‌خوانند از روى ترس و اميد، يا در حالى كه صاحبان ترس و اميد باشند.( مترجم)