تحفة الأولياء (ترجمه اصول کافي) - الأردکاني، محمد علي - الصفحة ٧٠٥
٢٤٩١/ ٥. على بن ابراهيم، از محمد بن عيسى بن عبيد، از محمد بن عرفه روايت كرده است كه گفت: حضرت امام رضا عليه السلام به من فرمود كه: «واى بر تو! يا رحمت! اى پسر عرفه! عمل كنيد، نه به جهت ريا و سمعه و آوازه؛ زيرا كه هر كه از براى غير خدا عمل كند، خدا او را به آنچه كرده وا گذارد. واى بر تو! هيچكس كارى نكند، مگر آنكه خدا او را به آن، صاحب رداء گرداند و رداى آن را بر وى اندازد، اگر خوب باشد، خوب، و اگر بد باشد، بد».
٢٤٩٢/ ٦. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از على بن حكم، از عمر بن يزيد روايت كرده است كه گفت: من با امام جعفر صادق عليه السلام شام مىخوردم كه ناگاه اين آيه را تلاوت فرمود: «بَلِ الْإِنْسانُ عَلى نَفْسِهِ بَصِيرَةٌ* وَ لَوْ أَلْقى مَعاذِيرَهُ»[١]؛ يعنى: «بلكه آدمى بر نفس خود عين بينايى است، و هر چند كه بيندازد عذرهاى خويش را؛ يعنى و اگرچه بسيار تعلّل كند و عذر را نگيرد، و مجادله و مدافعه كند از خود».[٢] و فرمود: «اى ابوحفص! آدمى نمىتواند كه تقرّب جويد به سوى خداى عز و جل، به خلاف آنچه خدا مىداند. به درستى كه رسول خدا صلى الله عليه و آله مىفرمود كه: هر كه امر نهانى را پنهان دارد كه آنچه در دل دارد بروز ندهد، خدا رداى آن را بر او اندازد (يعنى به غايت ظاهر گرداند)، اگر آن امر نهانى خوب باشد، رداى خوب، و اگر بد باشد، رداى بد».
٢٤٩٣/ ٧. على بن ابراهيم، از پدرش، از نوفلى، از سكونى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «پيغمبر صلى الله عليه و آله فرمود: به درستى كه فرشته، عمل بنده را بالا مىبرد، در حالتى كه كمال شادى به آن عمل دارد. پس چون حسنات او را بالا برد، خداى عز و جل مىفرمايد كه: آنها را در سجّين كه نامه بدكاران است قرار دهيد؛ زيرا كه او مرا به اين عمل اراده نكرده است».
٢٤٩٤/ ٨. و به اسناد خويش روايت كرده و گفته است كه: «اميرالمؤمنين عليه السلام فرمود: رياكار را سه نشانه است: نشاط و خرّمى دارد، چون مردم را ببيند يا مردمان عمل او را ببينند، و كاهلى و تنبلى مىكند، چون تنها باشد، و دوست مىدارد كه در همه امورش ستايش شود».
٢٤٩٥/ ٩. چند نفر از اصحاب ما روايت كردهاند، از احمد بن محمد بن خالد، از
[١]. قيامت، ١٥.
[٢]. و احتمال دارد كه معنى اين باشد كه: بر آدمى گواهى هست كه بر او گواهى خواهد داد، و هر چند كه پردهها رابياويزد. و دور نيست كه اين ظاهرتر باشد، به قرينه بعد از اين.( مترجم)