١٧٥٣/ ٩. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از سهل بن زياد، از محمد بن عبدالحميد كه گفت: حديث كرد مرا يحيى بن عمرو، از عبداللَّه بن سنان كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه: «خداى- تبارك و تعالى- وحى فرمود به سوى بعضى از پيغمبران خويش كه: خلق خوش گناه را مى‌گدازد؛ چنان كه آفتاب شبنم را مى‌گدازد».

١٧٥٤/ ١٠. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از حسن بن على وشّاء، از عبداللَّه بن سنان، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «مردى در زمان رسول خدا صلى الله عليه و آله هلاك شد. و حضرت به نزد قبركن‌ها تشريف آورد و ديد كه ايشان هيچ نكنده‌اند، و اين مطلب را به رسول خدا صلى الله عليه و آله شكايت كردند و عرض كردند كه: يا رسول اللَّه! آهنى كه با ما است از كلنگ و امثال آن، در اين زمين كار نمى‌كند، و گويا كه آن را در سنگ سخت مى‌زنيم.

فرمود كه: چرا چنين است؟ به درستى كه صاحب شما- يعنى آن ميّت- خوش‌خلق بود. و فرمود كه: قدحى از آب به نزد من آوريد؛ پس آن را به نزد حضرت آوردند، و دست خويش را در آن داخل كرد و آن را بر روى زمين پاشيد و زمين را اندكى آب زد. بعد از آن فرمود كه:

بكنيد». حضرت صادق عليه السلام فرمود كه: «قبركن‌ها قبر را كندند؛ پس گويا كه آن ريگ بود كه بر ايشان مى‌ريخت».

١٧٥٥/ ١١. از او، از محمد بن سنان، از اسحاق بن عمّار، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه فرمود: «خلق خوش، عطيّه و بخششى است كه خداى عز و جل آن را به خلق خويش عطا مى‌فرمايد؛ پس پاره‌اى از آن خلق، خو و طبيعت است، و برخى از آن، نيّت، كه به قصد كردن آن به عمل مى‌آيد». عرض كردم كه: كدام يك از اين دو بهتر است؟ فرمود كه: «صاحب خو و طبيعت، مخلوق است بر آن و غير آن را نمى‌تواند، و صاحب نيّت، بر طاعت، منتهاى صبر به عمل مى‌آورد و سعى مى‌نمايد؛ پس آن افضل فَردَيْن است كه از ديگرى بهتر است».

١٧٥٦/ ١٢. و از او، از بكر بن صالح، از حسن بن على، از عبداللَّه بن ابراهيم، از على بن ابوعلى لهبى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه فرمود: «به درستى كه خداى- تبارك و

[١]. خان، همان خانه و نيز كاروان‌سرا است.