٢٤٥١/ ١٠. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد بن خالد، از محمد بن حبيب، از عبداللَّه بن عبدالرحمان اصم، از عبداللَّه بن مسكان، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: «اميرالمؤمنين عليه السلام فرمود كه: هيچ بنده‌اى نيست، مگر آنكه چهل سپر يا پرده بر بالاى او كشيده، تا آنكه چهل گناه كبيره را به عمل آورد، و چون چهل گناه كبيره را به عمل آورد، آن سپرها يا پرده‌ها از او زائل شود و بى‌حجاب بماند. بعد از آن، خداى- تعالى- به سوى فرشتگان وحى فرمايد كه: بنده‌ى مرا به بال‌هاى خويش بپوشيد. پس فرشتگان او را به بال‌هاى خويش بپوشند». حضرت فرمود: «پس وا نمى‌گذارد چيزى را از آن‌چه زشت باشد، مگر آنكه آن را بى‌باكانه به عمل مى‌آورد، تا آنكه در نزد مردم، خود را به كردار زشت خود مدح مى‌كند و ثنا مى‌گويد. بعد از آن، فرشتگان عرض مى‌كنند كه: اى پروردگار ما، اينك بنده تو است كه هيچ چيز بدى را وا نمى‌گذارد، مگر آنكه مرتكب آن مى‌گردد. وبه درستى كه ما از آن‌چه او مى‌كند، شرم مى‌كنيم؛ پس خداى عز و جل به سوى ايشان وحى مى‌فرمايد كه: بال‌هاى خويش را از او برداريد؛ پس هرگاه چنين كند، شروع كند در دشمنى ما اهل بيت، و در آن هنگام پرده‌اش در آسمان و زمين دريده شود. پس فرشتگان عرض مى‌كنند كه: اى پروردگار ما! اينك بنده تو است كه پرده دريده و رسوا باقى مانده. خداى عز و جل به سوى ايشان وحى فرمايد كه: اگر خدا را در آن حاجتى مى‌بود، شما را امر نمى‌فرمود كه بال‌هاى خود را از او برداريد».

و ابن‌فضّال، از ابن‌مسكان همين را روايت كرده است.

٢٤٥٢/ ١١. على بن ابراهيم، از هارون بن مسلم، از مسعدة بن صدقه روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: «گناهان كبيره، نوميدى از رحمت خدا است، و مأيوس شدن از فضل خدا كه موجب روح و راحت بنده است، و ايمن بودن از مكر و عذاب خدا، و كشتن تنى كه خدا آن را حرام گردانيده، و عقوق پدر و مادر، وخوردن مال يتيم از روى ستم، و خوردن ربا بعد از حجّت روشن بر حرمت آن، اعرابى شدن بعد از هجرت، و فحش گفتن به زن عفيفه، و گريختن از ميان مجاهدين در جنگ و جهاد». بعد از آن، به آن حضرت عرض شد كه: مرا خبر ده كه آنكه مرتكب كبيره مى‌شود و بر آن مى‌ميرد، آيا آن كبيره او را از ايمان بيرون مى‌برد؟ و اگر به آن معذّب شود، عذابش مانند عذاب مشركان خواهد بود، يا آن را انقطاع و تمام شدن باشد؟ فرمود كه: «از اسلام بيرون مى‌رود، هرگاه گمان كند