١٧٧٦/ ٨. ابوعلى اشعرى، از محمد بن سالم، از احمد بن نضر خزّاز، از جدّش ربيع بن سعد روايت كرده است كه گفت: امام محمد باقر عليه السلام به من فرمود كه: «اى ربيع! به درستى كه مرد پيوسته راست مى‌گويد، تا به مرتبه‌اى كه خدا او را صدّيق مى‌نويسد».

١٧٧٧/ ٩. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد، از وشّاء از على بن ابى‌حمزه، از ابوبصير كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى‌فرمود: «به درستى كه بنده پيوسته راست مى‌گويد، تا آنكه در نزد خدا از جمله راست‌گويان نوشته مى‌شود، و پيوسته دروغ مى‌گويد، تا آنكه در نزد خدا از جمله دروغ‌گويان نوشته مى‌شود؛ پس هرگاه راست گويد، خداى عز و جل مى‌فرمايد كه: راست گفت و نيكوكار شد، و چون دروغ گويد، خداى عز و جل مى‌فرمايد كه: دروغ گفت و نابكار شد».

١٧٧٨/ ١٠. از او، از ابن‌محبوب، از علاء بن زرين، از عبداللَّه بن ابى‌يعفور، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه فرمود: «خوانندگانِ مردم باشيد به خير و خوبى، به غير زبان‌هاى خويش، تا سعى و كوشش و راستگويى و پارسايى را از شما ببينند». (و همين حديث در باب ورع مذكور شد، با اختلافى در سند).

١٧٧٩/ ١١. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از على بن حكم روايت كرده است كه گفت: ابوالوليد حسن بن زياد صيقل گفت كه: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه:

«هر كه زبانش راست گويد، عملش پاكيزه شود. و هر كه قصدش خوب باشد، در روزيش افزونى به هم رسد. و هر كه نيكيش با اهل بيت و عيالش خوب باشد، در عمرش امتدادى حاصل شود و دراز گردد».

١٧٨٠/ ١٢. از او، از ابوطالب روايت است كه آن را مرفوع ساخت و گفت كه: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود: «نظر مكنيد به طول ركوع و سجود مرد؛ زيرا كه اين چيزى است كه آن را عادت كرده است؛ پس اگر آن را ترك كند، به جهت آن وحشت به هم مى‌رساند، وليكن نظر كنيد به راستى حديث و اداى امانت او».