باغ كه خداوندان خوردنى و ميوه‌اى بودند بدمزه كه اراك است، (و گويند: درخت خار دار كه ميوه تلخ داشت، و خداوندان درخت شوره گز)، و چيزى از درخت كُنار اندك بودند (يعنى در آن شوره گزها، اندك ميوه‌اى كُنار قرار داديم، تا ياد كنند از آن ميوه‌هاى فوت شده). بعد از آن فرموده است كه: «ذلِكَ جَزَيْناهُمْ بِما كَفَرُوا وَ هَلْ نُجازِي إِلَّا الْكَفُورَ»[١]؛ يعنى: اين عذاب عاجل، پاداش داديم ايشان را، به سبب آنكه كفرانِ نعمت ورزيده، بر رسولان ما كافر شدند، و آيا جزا نمى‌دهم، مگر كفور را؟»[٢].

٢٤٣٤/ ٢٤. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از محمد بن سنان، از سماعه روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى‌فرمود: «خدا نعمتى را بر بنده‌اى انعام نفرموده كه آن را از او ربوده باشد، مگر آنكه گناهى را مرتكب گرديده باشد، كه به سبب آن سزاوار ربودن باشد».

٢٤٣٥/ ٢٥. محمد بن يحيى روايت كرده است، از احمد بن محمد و على بن ابراهيم، از پدرش و هر دو، از ابن‌محبوب، از هيثم بن واقد جزرى كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى‌فرمود: «به درستى كه خداى عز و جل پيغمبرى از پيغمبران خويش را به سوى قومش مبعوث گردانيد و به سوى او وحى فرمود كه: به قوم خود بگو كه: هيچ اهل ده و گروهى نبودند كه بر طاعت و فرمانبردارى من بودند و در آن طاعت، زحمت و مشقّتى به ايشان رسيد. پس از آن‌چه دوست مى‌داشتم، منتقل شدند به سوى آن‌چه دشمن مى‌داشتم،

[١]. سبأ، ١٧.

[٢]. و حضرت، اين كلام را بر سبيل اقتباس از آيه سوره سبأ ذكر فرموده، و نظم آيه اين است كه:« فَأَرْسَلْنا عَلَيْهِمْ سَيْلَ الْعَرِمِ وَ بَدَّلْناهُمْ بِجَنَّتَيْهِمْ جَنَّتَيْنِ ذَواتَيْ أُكُلٍ خَمْطٍ وَ أَثْلٍ وَ شَيْ‌ءٍ مِنْ سِدْرٍ قَلِيلٍ». و از حديث ظاهر مى‌شود كه اين آيه بعد از آيه پيش باشد، و در قرآن، پيش از آن است؛ زيرا كه بعد از تتمّه آيه‌اى كه در آخر حديث مذكور مى‌شود، مذكور است كه:« وَ جَعَلْنا بَيْنَهُمْ وَ بَيْنَ الْقُرَى الَّتِي بارَكْنا فِيها قُرىً ظاهِرَةً وَ قَدَّرْنا فِيهَا السَّيْرَ سِيرُوا فِيها لَيالِيَ وَ أَيَّاماً آمِنِينَ فَقالُوا رَبَّنا باعِدْ» تا آخر آيه. و آن‌چه كلينى عليهم السلام ذكر فرموده بود، فاء نداشت، و در قرآن،« فقالوا» است. و حضرت بعد از ذكر مقتبس مى‌فرمايد كه: بعد از آن فرموده است كه:« ذلِكَ جَزَيْناهُمْ بِما كَفَرُوا وَ هَلْ نُجازِي إِلَّا الْكَفُورَ»؛ يعنى:« اين عذاب عاجل، پاداش داديم ايشان را، به سبب آنكه كفران نعمت ورزيده، بر رسولان ما كافر شدند، و آيا عتاب كرده مى‌شود؛ يعنى عتاب نمى‌شود به مثل آن‌چه مذكور شد، مگر ناسپاس كه در ناسپاسى به نهايت رسيده باشد؟» و اين ترجمه، بنابر قرائت يجازى- با ياء و فتح زاى آن و رفع راء كفور- است. و بنا بر قرائت ديگر كه نجازى- با نون و كسر زاى آن و نصب راء كفور- است، معنى اين مى‌شود كه: جزا نمى‌دهم، مگر كفور را.( مترجم)