وَ يَعْفُوا عَنْ كَثِيرٍ»[١]؛ يعنى: و آن‌چه به شما مى‌رسد، اى بندگان! از بليّت و آفت مالى و بدنى، پس به سبب آن چيزى است كه دست‌هاى شما آن را كسب كرده؛ يعنى به سبب معصيتى است كه كرده‌ايد، و خدا عفو مى‌كند و درمى‌گذرد از بسيارى از گناهان». راوى مى‌گويد كه: بعد از آن، حضرت فرمود كه: «آن‌چه خدا از آن عفو مى‌فرمايد، بيشتر است از آن‌چه به آن مؤاخذه و بازخواست مى‌كند».[٢]

٢٤١٤/ ٤. على بن ابراهيم، از پدرش، از حمّاد، از حريز، از فضيل بن يسار، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «هيچ سختى به بنده‌اى نمى‌رسد، مگر به واسطه گناهى، و آن‌چه خدا از آن عفو مى‌فرمايد، بيشتر است».

٢٤١٥/ ٥. على، از پدرش، از نوفلى، از سكونى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «اميرالمؤمنين عليه السلام مى‌فرمود: البتّه دندان‌هاى خنده خود را ظاهر مكن، و حال آنكه عمل‌هاى رسواكننده را به جا آورده باشى، و بايد كه از شبيخون ايمن نباشد، هر كه كارهاى بد كرده است».

٢٤١٦/ ٦. از او، از پدرش، از ابن‌ابى‌عمير، از ابراهيم بن عبدالحميد، از ابواسامه، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه گفت: شنيدم از آن حضرت كه مى‌فرمود: «به خدا پناه بريد از سطوت‌هاى خدا در شب و روز». راوى مى‌گويد: عرض كردم كه: سطوت‌هاى خدا چيست؟ فرمود كه: «گرفتن بر معصيت‌ها».[٣]

٢٤١٧/ ٧. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن ابى‌عبداللَّه، از پدرش، از سليمان جعفرى، از عبداللَّه بن بكير، از زراره، از امام محمد باقر عليه السلام كه فرمود: «گناهان، همه آن، سخت است و سخت‌ترين آنها، گناهى است كه گوشت و خون بر آن برويد؛ زيرا كه صاحب آن، يا خدا او را رحم مى‌كند، و يا عذاب». مى‌فرمايد: «و در بهشت داخل‌

[١]. شورا، ٣٠.

[٢]. و مخفى نماند كه آيه و حديث، مخصوص‌اند به گناهكاران، و امّا هرگاه بى‌گناهى را مصيبتى رسد، سببش چيزى ديگر است، مانند زيادتى اجر.( مترجم)

[٣]. و سطوت- به فتح سين سعفص و سكون طاء حطّى-، در اصل لغت به معنى حمله بردن و قهر كردن است.( مترجم)