٢٠٩٧/ ٦. على بن ابراهيم، از محمد بن عيسى، از يونس، از يحيى حلبى، از مالك جهنى روايت كرده است كه گفت: امام محمد باقر عليه السلام فرمود كه: «اى مالك! شما شيعيان ماييد، و چنان اعتقاد نداشته باشى كه تو در امر ما افراط مى‌كنى و از حد در مى‌گذرى؛ زيرا كه كسى قدرت بر صفت خدا ندارد و نمى‌تواند كه صفات او را وصف و شرح نمايد؛ پس چنان كه قدرت بر صفت خدا نمى‌توان داشت، همچنين كسى قدرت بر صفت ما ندارد، و چنان كه قدرت بر صفت ما نمى‌توان داشت، همچنين كسى قدرت بر صفت مؤمن ندارد. به درستى كه مؤمن مؤمنى را ملاقات مى‌كند و با او مصافحه مى‌نمايد؛ پس خدا پيوسته به سوى ايشان نظر مى‌كند، و گناهان از روى‌هاى ايشان فرو مى‌ريزد، چنان كه برگ از درخت فرو مى‌ريزد، تا وقتى كه از هم جدا شوند؛ پس تو چگونه قدرت دارى بر صفت كسى كه همچنين باشد».

٢٠٩٨/ ٧. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از عمر بن عبدالعزيز، از محمد بن فضيل، از ابوحمزه روايت كرده است كه گفت: با امام محمد باقر عليه السلام هم‌كجاوه شديم؛ پس بار فرود آورديم و حضرت اندكى راه رفت. بعد از آن، آمد و دست مرا گرفت و آن را فشارى سخت داد. عرض كردم: فداى تو گردم! آيا من با تو در محمل نبودم؟ فرمود:

«آيا ندانسته‌اى كه مؤمن چون قدرى بگردد، بعد از آن دست برادر خود را بگيرد، خدا به ايشان رو آورد و به سوى ايشان نظر كند، و پيوسته رو به ايشان داشته باشد و به گناهان ايشان بفرمايد كه: از ايشان فرو ريزيد. اى ابوحمزه! پس گناهان از ايشان فرو ريزد، چنان كه برگ از درخت فرو مى‌ريزد. بعد از آن از هم جدا مى‌شوند و برايشان گناهى نيست».

٢٠٩٩/ ٨. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن‌ابى‌عمير، از هشام بن سالم، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه گفت: آن حضرت را سؤال كردم از حدّ مصافحه.

فرمود: «به قدر آنكه دور يك درخت خرما بگردى».

٢١٠٠/ ٩. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از محمد بن سنان، از عمرو بن افرق، از ابوعبيده، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «سزاوار است دو مؤمن را، چون يكى از ايشان از صاحبش پنهان و ناپديد شود به واسطه درختى، بعد از آن به هم رسند، كه با يكديگر مصافحه كنند».

٢١٠١/ ١٠. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد بن خالد، از بعضى از اصحاب خويش، از محمد بن مثنّى، از پدرش، از عثمان بن يزيد- يا زيد بنابر اختلاف نسخ‌