اين كبائر را به عمل آورد، برسد و ببيند جزاى بدكارى را[١] و دو چندان كرده شود از براى او عذاب در روز قيامت و جاويد باشد در آن عذاب، در حالتى كه خوار و بى‌مقدار و ذليل و بى‌اعتبار باشد».

و سوگند دروغ نابكار، كه صاحب خود را در گناه فرو برد و در آن آثم و عاصى باشد؛ زيرا كه خداى عز و جل مى‌فرمايد كه: «الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَ أَيْمانِهِمْ ثَمَناً قَلِيلًا أُولئِكَ لا خَلاقَ لَهُمْ فِي الْآخِرَةِ»[٢]- كه ترجمه آن گذشت-.

و خيانت كردن در غنيمت و دزدى از آن؛ زيرا كه خداى عز و جل مى‌فرمايد كه: «وَ مَنْ يَغْلُلْ يَأْتِ بِما غَلَّ يَوْمَ الْقِيامَةِ»[٣]؛ يعنى: «و هر كه خيانت كند در غنائم، بيايد با آن‌چه خيانت كرده، و آن را كه دزديده بياورد»[٤].

و ندادن زكات واجب؛ زيرا كه خداى عز و جل مى‌فرمايد كه: «فَتُكْوى‌ بِها جِباهُهُمْ وَ جُنُوبُهُمْ وَ ظُهُورُهُمْ»[٥]؛ يعنى: «پس داغ‌كرده مى‌شود به آن گنج‌ها كه گذاشته‌اند و زكات آنها را نداده‌اند، پيشانى‌هاى ايشان و پهلوهاى ايشان و پشت‌هاى ايشان» (بعد از آنكه آتش دوزخ را بر آنها افروخته و به غايت گرم كرده باشند).

و شهادت دادن دروغ و ناحق، و پوشيدن شهادت حق؛ زيرا كه خداى عز و جل مى‌فرمايد كه:

«وَ مَنْ يَكْتُمْها فَإِنَّهُ آثِمٌ قَلْبُهُ»[٦]؛ يعنى: «و هر كه بپوشد شهادت خود را، پس به درستى كه گناهكار است دل او»[٧].

و خوردن شراب؛ زيرا كه خداى عز و جل از آن نهى فرموده، چنان كه از پرستش بتان نهى نموده.

و نماز نكردن از روى عمد، يا ترك چيزى از آن‌چه خدا واجب گردانيده، زيرا كه رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: هر كه نماز را ترك كند از روى عمد، از ذمّه و زنهارى خدا و زنهارى‌

[١]. و بعضى گفته‌اند كه: اثام، چاهى است در دوزخ، كه اگر سنگى در آن اندازند، بعد از هفتاد سال به قعر آن‌رسد.( مترجم)

[٢]. آل عمران، ٧٧.

[٣]. آل عمران، ١٦١.

[٤]. يعنى همراه او باشد، كه قادر نباشد بر آنكه حاشا كند، يا بيايد با گناه آن‌چه خيانت كرده است در آن.( مترجم)

[٥]. توبه، ٣٥.

[٦]. بقره، ٢٨٣.

[٧]. چه، محلّ اراده پوشيدن آن، دل است، لهذا گناه را نسبت به آن داده. و در تفسير حضرت امام حسن عسكرى- صلوات اللَّه عليه- مذكور است كه: يعنى دلش كافر است.( مترجم)