٢١٥٥/ ١٢. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن‌ابى‌عمير، از ابوعلى صاحب شعير، از محمد بن قيس، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «خداى عز و جل به سوى موسى وحى فرمود كه: به درستى كه از جمله بندگان من كسى است كه به ثوابى به سوى من تقرّب مى‌جويد و به سبب آن او را در بهشت حاكم مى‌گردانم. موسى عليه السلام عرض كرد كه:

اى پروردگار من! آن ثواب چيست؟ فرمود كه: با برادر مؤمن خود در قضاى حاجت او راه مى‌رود؛ خواه آن حاجت روا شود، و خواه روا نشود».

٢١٥٦/ ١٣. حسين بن محمد، از معلىّ بن محمد، از احمد بن محمد بن عبداللَّه، از على بن جعفر روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام موسى‌كاظم عليه السلام كه مى‌فرمود: «هر كه برادر مؤمنش به نزد او آيد در پى حاجتى، جز اين نيست كه آن حاجت رحمتى است از جانب خداى- تبارك و تعالى- كه آن را به جانب او رانده؛ پس اگر آن را قبول كند، البتّه آن را به دوستى ما پيوند نموده و آن به دوستى خدا پيوند شده. و اگر او را ردّ كند از حاجتى كه دارد با آنكه بر روا كردن آن قدرت داشته باشد، خدا مارى را از آتش بر او مسلّط گرداند كه او را بگزد در قبرش تا روز قيامت؛ خواه آمرزيده شود، و خواه معذّب باشد؛ پس اگر طالب حاجت او را معذور دارد و عذر او را بپذيرد، حالش بدتر خواهد بود».

٢١٥٧/ ١٤. محمد بن يحيى، از محمد بن حسين، از محمد بن اسماعيل بن بزيع، از صالح بن عقبه، از عبداللَّه بن محمد جعفى، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «به درستى كه بر مؤمن حاجتى از براى برادر مؤمنش وارد مى‌شود و در نزد او چاره‌اى نيست و نمى‌تواند كه آن را روا كند، ليكن دلش قصد آن مى‌كند و مى‌خواهد كه اگر بتواند آن را روا كند؛ پس خداى- تبارك و تعالى- او را داخل بهشت مى‌گرداند به سبب آن قصدى كه كرده است».

باب در بيان سعى در حاجت مؤمن‌

٨٤. باب در بيان سعى در حاجت مؤمن‌[١]

٢١٥٨/ ١. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از على بن حكم، از محمد بن مروان، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه گفت: حضرت فرمود: «رفتن مردى در حاجت برادر مؤمنش باعث اين مى‌شود كه ده حسنه از برايش نوشته شود و ده گناه از او

[١]. و سعى- به فتح سين و سكون عين-، كوشيدن است و دويدن و شتافتن و كارى كردن.( مترجم)