٢٣٣٦/ ١. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از محمد بن سنان، از نصير- يعنى ابوحاكم خثعمى-، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «مؤمن دو قسم است: يكى مؤمنى است كه تصديق كرده به عهد و پيمان خدا و آن را راست نموده و به شرطش وفا كرده، و اين است قول خداى عز و جل: «رِجالٌ صَدَقُوا ما عاهَدُوا اللَّهَ عَلَيْهِ»[١]؛ يعنى: از جمله مؤمنان مردانى چندند كه راست گفتند آن چيزى را كه با خدا عهد و پيمان بستند بر آن چيز». حضرت فرمود كه: «اين مؤمن، آن است كه هول‌هاى دنيا و هول‌هاى آخرت به او نمى‌رسد، و اين مؤمن، از آنها است كه شفاعت مى‌كنند و كسى ايشان را شفاعت نكند، و ديگر، مؤمنى است كه مانند گياه و كِشتِ تر و تازه، كه در بعضى از اوقات كج مى‌شود و در بعضى از اوقات راست مى‌ايستد. پس اين مؤمن، از آنها است كه اهوال دنيا و اهوال آخرت به او مى‌رسد، و اين مؤمن، از جمله آنها است كه از براى ايشان شفاعت مى‌شود و خود شفاعت نمى‌كنند».

٢٣٣٧/ ٢. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از سهل بن زياد، از محمد بن عبداللَّه، از خالد قمّى، از خضر بن عمرو، از امام جعفر صادق عليه السلام كه گفت: شنيدم از آن حضرت كه مى‌فرمود: «مؤمن دو قسم است: يكى مؤمنى است كه از براى خدا وفا نموده به شروط خويش كه خدا آنها را بر او شرط فرموده؛ پس اين مؤمن، با پيغمبران و راستگويان و شهيدان و شايستگان باشد، و اين گروه، خوش‌رفيقانى هستند، و اينك از آنها است كه شفاعت مى‌كنند و كسى ايشان را شفاعت نمى‌كند، و اين مؤمن از كسانى است كه هول‌هاى دنيا و هول‌هاى آخرت به ايشان نمى‌رسد، و ديگر، مؤمنى است كه پايش او را مى‌لغزاند؛ پس اين مؤمن مانند دسته‌اى از كشت و گياه تر و تازه است كه به هر وضع كه باد آن را ميل دهد و بگرداند، ميل كند و بگردد، و اينك از آنها است كه هول‌هاى دنيا و هول‌هاى آخرت به ايشان مى‌رسد، و از براى ايشان شفاعت مى‌شود و عاقبت كارش به خير خواهد بود».

٢٣٣٨/ ٣. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد بن خالد، از اسماعيل بن مهران، از يونس بن يعقوب، از ابومريم انصارى، از امام محمد باقر عليه السلام كه‌

[١]. احزاب، ٢٣.