فضل بن شاذان و هر دو، از حمّاد بن عيسى، از ربعىّ بن عبداللَّه، از فضيل بن يسار، از امام محمد باقر عليه السلام كه فرمود: «سخت‌ترين مردمان از روى بلاء، پيغمبرانند، بعد از آن، اوصياى ايشان، بعد از آن، آنانى كه شباهت ايشان به ايشان از ديگران بيشتر باشد (يا بهترين ايشان).

پس شباهت دارنده‌ترين (يا بهترين) ايشان به ترتيب».

٢٣٥٦/ ٥. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از سهل بن زياد، از ابن‌محبوب، از ابن‌رئاب، از ابوبصير، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: «به درستى كه خدا را در زمين بندگانى چندند كه از بندگان خالص اويند. از آسمان تحفه‌اى را فرو نمى‌فرستد به سوى زمين، مگر آنكه آن تحفه را از ايشان مى‌گرداند به سوى غير ايشان، و بليّه‌اى را فرو نمى‌فرستد، مگر آنكه آن را مى‌گرداند به سوى ايشان».

٢٣٥٧/ ٦. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد بن خالد، از احمد بن عبيد، از حسين بن علوان، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود- و حال آنكه سدير در خدمت آن حضرت بود- كه: «به درستى كه چون خدا بنده‌اى را دوست دارد، پيوسته او را در بلاء فرو برد و غوطه دهد؛ غوطه دادنى سخت. و به درستى كه ما و شما شيعيان، اى سدير! به آن صبح و شام مى‌كنيم و پيوسته در آنيم».

٢٣٥٨/ ٧. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از محمد بن سنان، از وليد بن علا، از حمّاد، از پدرش، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «به درستى كه چون خداى- تبارك و تعالى- بنده‌اى را دوست دارد، او را در بلاء پيوسته غوطه دهد؛ غوطه دادنى سخت، و خون دلش را به واسطه آن بلاء روان سازد؛ روان ساختنى به غايت. (و بعضى گفته‌اند كه: بلا را بر او فرو ريزد، ريختنى به غايت)؛ پس چون او را بخواند، بفرمايد كه: لبّيك، اى بنده من! هر آينه اگر تعجيل كنم از برايت آن‌چه را كه خواستى، البتّه من بر آن قدرت دارم، وليكن اگر ذخيره نمايم از برايت، پس آن‌چه از برايت ذخيره نموده‌ام، از براى تو بهتر است».

٢٣٥٩/ ٨. از او، از احمد بن محمد، از ابن‌محبوب، از زيد زرّاد، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: به درستى كه بلاى بزرگ، جزاى بزرگ به آن سزا داده مى‌شود. پس چون خدا بنده‌اى را دوست دارد، او را به بلاى بزرگ مبتلى گرداند؛ پس هر كه خشنود باشد، از برايش در نزد خدا خشنودى است، و هر كه از بلاء ناخشنود