زيرا كه نيكان و برگزيدگان شما آنانند كه چون به سوى ايشان نظر شود، خدا به ياد آيد. و بَدان شما آنانند كه بسيار مى‌روند به سخن‌چينى در ميان مردم، و در ميانه دوستان جدايى مى‌افكنند، و از براى بى‌گناهان عيب‌ها مى‌جويند».

٢٢٧٦/ ١٣. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد، از عثمان بن عيسى، از آنكه او را خبر داده كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه: «زبان‌هاى خود را نگاه داريد و پيوسته در خانه‌هاى خود باشيد و از آن بيرون مياييد؛ چرا كه، هرگز امرى به شما نمى‌رسد كه شما به آن مخصوص باشيد، و پيوسته طائفه زيديّه سپر و نگهدار شما و هميشه بلاگردان شما خواهند بود».

٢٢٧٧/ ١٤. از او، از عثمان بن عيسى، از امام موسى‌كاظم عليه السلام روايت است كه فرمود: «اگر در اين دستت چيزى باشد، اگر توانى كه آن دست ديگر را باخبر نكنى، چنان كن». راوى مى‌گويد كه: در نزد آن حضرت جماعتى از آدميان بودند، پس ذكر فاش كردن اسرار را در ميان آوردند. حضرت فرمود كه: «زبان خود را حفظ كن تا عزيز شوى، و مردم را از افسارى كه در گردن دارى دست مده، كه خوار مى‌شوى و رام مى‌گردى، كه به هر سو كه مى‌كشندت بايد رفت».

٢٢٧٨/ ١٥. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از على بن حكم، از خالد بن نجيح، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «به درستى كه امر ما پوشيده‌اى است كه به معجر[١] پيمان پوشانيده شده، يا خُود[٢] آهنى بر سر گذاشته. (و اوّل ظاهرتر است به قرينه‌ى بعد كه مى‌فرمايد:) پس هر كه بر ما پرده را بدرد، خدا او را خوار و بى‌مقدار گرداند».

٢٢٧٩/ ١٦. حسين بن محمد و محمد بن يحيى هر دو روايت كرده‌اند، از على بن محمد بن سعد، از محمد بن مسلم، از محمد بن سعيد بن غزوان، از على بن حكم، از عمر بن ابان، از عيسى بن ابى‌منصور كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى‌فرمود: «نفس و دم زدنِ اندوه‌رسيده، به جهت ستمى كه به ما اهل بيت رسيده، تسبيح است، و اهتمامش براى امر ما، عبادت، و پوشيدنش راز ما را، جهاد در راه خدا است». راوى مى‌گويد كه: محمد بن سعيد به من گفت كه: اين حديث را با طلا بنويس كه من چيزى را ننوشتم كه از اين بهتر باشد.

[١]. معجر يعنى چارقد و روسرى، و« معجر پيمان» تركيب مجازى و شاعرانه است.

[٢]. خُود، همان كلاهخود است.