آن نهى فرموده‌بود-، خداى عز و جل او را داخل آتش جهنّم مى‌گردانيد. و اين در وقتى بود كه ماهيان را حلال شمردند و آنها را حبس نمودند در روز شنبه و آنها را خوردند. خدا بر ايشان غضب فرمود، بى‌آنكه چنان باشند كه به خداوند مهربان شرك آورده باشند، و نه آنكه در چيزى از آنچه موسى آن را آورده بود، شك داشته باشند. خداى عز و جل فرموده: «وَ لَقَدْ عَلِمْتُمُ الَّذِينَ اعْتَدَوْا مِنْكُمْ فِي السَّبْتِ فَقُلْنا لَهُمْ كُونُوا قِرَدَةً خاسِئِينَ»[١]؛ يعنى: «و هر آينه به حقيقت دانستيد احوال آن را كه از حدّ فرمان درگذشتند از قوم شما، در قيام نمودن به كار شنبه.[٢] پس گفتيم به ايشان كه باشيد به صورت بوزينگان رانده‌شدگان».

بعد از آن، خدا عيسى عليه السلام را مبعوث گردانيد، با تكليف به گواهى دادن به اينكه خدايى نيست، مگر خدا، و اقرار كردن به آنچه آن را از نزد خدا آورده بود، و از براى ايشان شريعت و راه راست و روشنى قرار داد؛ پس آن شريعت شنبه را كه به تعظيم آن مأمور بودند، پس از آن بر هم زد، و همچنين عامّه آنچه بر آن بودند، از راه و رويه‌اى كه موسى عليه السلام آنها را آورده بود؛ پس هر كه راه عيسى را پيروى ننمود، خدا او را داخل آتش جهنّم گردانيد، و هر چند كه آنچه همه پيغمبران آن را آورده بودند، آن بود كه چيزى را با خدا شريك نسازند.

بعد از آن، محمد صلى الله عليه و آله را مبعوث گردانيد، و آن حضرت ده سال در مكّه تشريف داشت؛ پس در عرض مدّت آن ده سال‌[٣]، در مكّه كسى نمرد، كه گواهى دهد به آن كه خدايى نيست، مگر خدا، و به آنكه محمد صلى الله عليه و آله رسول خدا است، مگر آنكه خدا او را داخل بهشت گردانيد به همان اقرارى كه كرد. و آن ايمان تصديق است، كه غير از تصديق كردن چيزى در آن معتبر نبود. و خدا هيچ‌كس را از آنان كه مردند، در حالى كه پيرو محمد صلى الله عليه و آله بودند، بر اين اعتقاد عذاب نفرمود، مگر كسى كه به خداوند مهربان شرك آورده بود. و مصدّق اين مطلب آن است كه خداى عز و جل در مكّه، در سوره بنى‌اسرائيل بر آن حضرت فرو فرستاد كه: «وَ قَضى‌ رَبُّكَ‌

[١]. بقره، ٦٥.

[٢]. چه منع فرموده بوديم كه در آن روز شكار ماهى نكنند و از صبح تا شام مشغول عبادت باشند. و ايشان در آن روزبه حيله و جهودبازى، ماهى مى‌گرفتند، چنان چه در تفاسير شرح آن شده.( مترجم)

[٣]. پيامبر اكرم پس از بعثت، سيزده سال در مكه بودند، اما تا سه سال مكلف به دعوت آشكار نبودند.