خانه است؛ پس گاه است كه بنده‌اى مسلمان مى‌باشد، پيش از آنكه مؤمن باشد، و مؤمن نمى‌باشد، تا آنكه مسلمان باشد؛ پس اسلام پيش از ايمان است، و اسلام با ايمان فى‌الجمله مشاركت مى‌كند؛ پس هرگاه بنده‌اى گناه كبيره‌اى از گناهان كبيره، يا گناه صغيره‌اى از گناهان صغيره را كه خداى عز و جل از آنها نهى فرموده، به عمل آورد، از ايمان بيرون است و نام ايمان از او ساقط باشد، وليكن نام اسلام بر او ثابت است؛ پس اگر توبه كند و استغفار نمايد، به سوى خانه ايمان برگردد، و چيزى او را به سوى كفر بيرون نمى‌برد، مگر انكار و حلال شمردن آنچه حلال نباشد؛ به اينكه از براى حلال بگويد كه اين حرام است، و از براى حرام بگويد كه اين حلال است، و به آن اعتقاد داشته باشد و ديندارى كند؛ پس در نزد اين عقيده، از دين اسلام و ايمان بيرون و در كفر داخل باشد، و به منزله كسى است كه داخل حرم شده باشد، بعد از آن، داخل خانه كعبه شود، و در خانه كعبه حدثى را واقع ساخته باشد؛ پس او را از خانه كعبه و از حرم بيرون مى‌كنند، و گردنش را مى‌زنند، و به سوى آتش جهنّم باز خواهد گشت».

١٥١٧/ ٢. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد، از عثمان بن عيسى، از سماعة بن مهران كه گفت: سؤال كردم او را از ايمان و اسلام، و به او عرض كردم: آيا در ميانه اسلام و ايمان فرقى هست؟ فرمود: «آيا از برايت مَثَل آن را بيان كنم؟» راوى مى‌گويد:

عرض كردم: آن مثل را ايراد فرما. فرمود: «مَثَل ايمان و اسلام، مثل خانه كعبه محرّمه است نسبت به حرم. گاه است كه كسى در حرم مى‌باشد و در خانه كعبه نمى‌باشد؛ و در كعبه نمى‌باشد تا آنكه در حرم باشد. و گاه است كه كسى مسلمان مى‌باشد و مؤمن نمى‌باشد، تا آنكه مسلمان باشد». سماعه مى‌گويد: عرض كردم: چيزى اين كس را از ايمان بيرون مى‌برد؟

فرمود: «آرى». عرض كردم: پس او را به سوى چه چيزى مى‌كشاند؟ فرمود: «به سوى اسلام يا كفر». و فرمود: «اگر مردى داخل خانه كعبه شود و بولش از او رها شود، او را از خانه كعبه بيرون مى‌كنند، و از حرم بيرون نمى‌كنند؛ پس جامه خود را مى‌شويد و خود را پاك مى‌كند.

بعد از آن، كسى او را از داخل شدن در خانه كعبه منع نمى‌كند. و اگر مردى داخل خانه كعبه شود و از روى عناد در آن بول كند، او را از خانه كعبه و از حرم بيرون مى‌كنند و گردنش را مى‌زنند».