جعفر صادق عليه السلام فرمود: «بى‌نيازتر از همه بى‌نيازان، كسى است كه اسير حرص نباشد». و فرمود كه: «دل‌هاى خويش را مشغول مسازيد به آنچه فوت شده، و ترس آن را در آنها راه مدهيد، كه ذهن‌هاى خود را روگردان مى‌كنيد، از آماده شدن براى آنچه نيامده است».

٢٥٩٣/ ٨. على بن ابراهيم، از پدرش و على بن محمد هر دو روايت كرده‌اند، از قاسم بن محمد، از سليمان منقرى، از عبد الرّزّاق بن همام، از معمر بن راشد، از زهرى، از محمد بن مسلم بن عبيداللَّه كه گفت: از حضرت على بن الحسين عليهما السلام سؤال شد ... تا آخر آن‌چه در باب مذمّت دنيا و بى‌رغبتى در آن گذشت، با اختلافى در سند.

٢٥٩٤/ ٩. و به همين اسناد، از منقرى، از حفص بن غياث، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه فرمود: «در مناجات و راز خدا با موسى عليه السلام مذكور است كه: اى موسى! به درستى كه دنيا خانه عقوبت است. آدم عليه السلام را در آن عقاب كردم در نزد گناه (يعنى خلاف اولى كه از او سر زد). و دنيا را ملعون گردانيدم، و آنچه در آن است ملعون است، مگر آنچه در آن، از براى من باشد. اى موسى! به درستى كه بندگان نيك و شايسته من، در دنيا رغبت نكردند به اندازه علم خويش، و ساير خلق، به اندازه جهل خويش در آن رغبت كردند. و كسى نيست كه دنيا را بزرگ شمرده باشد، و حال آنكه چشم‌هايش در آن روشن شده باشد. و هيچ‌كس آن را حقير و كوچك نشمرده، مگر آنكه به آن منتفع شده است».

٢٥٩٥/ ١٠. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از ابن فضّال، از ابو جميله، از محمد حلبى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: ... تا آخر حديث دويم اين باب.

٢٥٩٦/ ١١. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد بن خالد، از منصور بن عبّاس، از سعيد بن جناح، از عثمان بن سعيد، از عبد الحميد بن على كوفى، از مهاجر اسدى، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود:

«عيسى بن مريم عليهما السلام به دهى گذشت كه اهل آن و مرغان و حيوانات آن، همه مرده بودند.

حضرت عيسى عليه السلام فرمود كه: ايشان نمرده‌اند، مگر به غضبى كه ايشان را به يكبار هلاك كرده است، و اگر جدا جدا مى‌مردند، يكديگر را در خاك پنهان مى‌كردند.

حواريّان عرض كردند كه: يا روح اللَّه! [و كلمه خدا، يعنى كسى كه به يك سخن آن جناب موجود شده‌]، خدا را بخوان و دعا كن كه ايشان را براى ما زنده گرداند، تا ما را خبر دهند كه اعمال ايشان چه بوده است، تا از آن اجتناب كنيم.