٢٥٦٢/ ٣. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن ابى عبد اللَّه، از عثمان بن عيسى، از علا بن فضيل، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: «حضرت ابوجعفر عليه السلام فرمود كه:

عزّت، به منزله رداى خدا، و بزرگى، به منزله زيرجامه آن جناب است. پس هر كه چيزى از آن را فرا گيرد، خدا او را بر رو در دوزخ افكند».

٢٥٦٣/ ٤. ابو على اشعرى، از محمد بن عبد الجبّار، از ابن فضّال، از ثعلبه، از معمّر بن عمر عطا، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «بزرگى، به منزله رداى خدا است، و كسى كه تكبّر دارد با خدا، در باب رداى او منازعه دارد».

٢٥٦٤/ ٥. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد بن خالد، از محمد بن على، از ابو جميله، از ليث مرادى، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: «بزرگى، به منزله رداى خدا است. پس هر كه با خدا چيزى از آن را منازعه كند، خدا او را بر رو در آتش دوزخ افكند».

٢٥٦٥/ ٦. از او، از پدرش، از قاسم بن عروه، از عبد اللَّه بن بكير، از زراره، از امام محمد باقر و امام جعفر صادق عليهما السلام روايت است كه فرمودند: «كسى كه در دلش همسنگ مورچه‌اى سرخ (يا ذره‌اى از ذرّات هوا) از تكبّر باشد، داخل بهشت نمى‌شود».

٢٥٦٦/ ٧. على بن ابراهيم، از محمد بن عيسى، از يونس، از ابو ايّوب، از محمد بن مسلم، از امام محمد باقر يا امام جعفر صادق عليهما السلام روايت كرده است كه فرمود: «هر كه در دلش همسنگ دانه خردل، از تكبّر باشد، داخل بهشت نخواهد شد». راوى مى‌گويد كه: پس من استرجاع كردم (يعنى گفتم: «إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ»[١]). فرمود: «تو را چه مى‌شود كه استرجاع مى‌كنى؟» عرض كردم: به جهت آن‌چه از تو شنيدم. فرمود: «چنان نيست كه تو اعتقاد كرده‌اى و به سوى آن مى‌روى. جز اين نيست كه مقصود من از كبر كه گفتم، انكار است، و نيست كبر، مگر انكار حق».

٢٥٦٧/ ٨. ابو على اشعرى، از محمد بن عبد الجبّار، از ابن فضّال، از على بن عقبه، از ايّوب بن حر، از عبد الاعلى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:

«تكبّر، آن است كه مردم را حقير و كوچك شمارى (و ايشان را هيچ نپندارى)، و حق را

[١]. بقره، ١٥٦.