دين طلب مى‌كنند (يعنى به عمل آخرت، به طريق حيله و روباه‌بازى!)، و واى بر آنها كه مى‌كُشند آنان را كه به عدل و داد امر مى‌كنند، از مردمان! و واى بر آنان كه مؤمن در ميانه ايشان به تقيّه رفتار مى‌كند! آيا به من فريفته مى‌شوند يا بر من جرأت مى‌كنند؟! پس به حق خود سوگند ياد نموده‌ام كه از براى ايشان فتنه‌اى را مقدّر كنم، و عذابى را بر ايشان فرود آورم، كه بردبار از ايشان را سرگردان گرداند».

باب در بيان آنكه عدل، يعنى كار حق و درستى را وصف مى‌كند و ...

١١٩. باب در بيان آنكه عدل، يعنى كار حق و درستى را وصف مى‌كند و خود به غير آن عمل مى‌نمايد

٢٥١٤/ ١. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از يوسف بزّاز، از معلّى بن خنيس، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «به درستى كه سخت‌ترين مردمان از روى حسرت در روز قيامت، كسى است كه امر حق و درستى را وصف كرده باشد، بعد از آن، خود به غير آن عمل نموده باشد».

٢٥١٥/ ٢. محمد بن يحيى، از احمد بن بن محمد بن عيسى، از محمد بن سنان، از قتيبه اعشى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «از جمله سخت‌ترين مردمان از روى عذاب در روز قيامت، كسى است كه عدل و حقّى را وصف كند، و خود به غير آن عمل كند».

٢٥١٦/ ٣. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از هشام بن سالم، از ابن‌ابى‌يعفور، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «به درستى كه از جمله بزرگ‌ترين مردم از روى حسرت در روز قيامت، كسى است كه حق را وصف كند، بعد از آن، آن را مخالفت نمايد به سوى غيرآن» (كه آن را وا گذارد و به غير آن عمل نمايد).

٢٥١٧/ ٤. محمد بن يحيى، از حسين بن اسحاق، از على بن مهزيار، از عبد اللَّه بن يحيى، از ابن مسكان، از ابو بصير، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه گفت: حضرت در قول خداى عز و جل: «فَكُبْكِبُوا فيها هُمْ وَالْغاوُونَ»[١]، فرمود: «اى ابو بصير! ايشان گروهى‌اند كه حقّ را به زبان‌هاى خويش وصف كردند، بعد از آن، آن را مخالفت كردند و به سوى غير آن رفتند».

[١]. شعرا، ٩٤. و آن بت‌ها و پرستشگران گمراه آنان به روى هم در آن( دوزخ) انداخته شوند.